သီတဂူစတား

သီတဂူစတား

03 September 2009

အႏွစ္ကိုးပါး(အပုိင္း၁၀)



ယိမ္းထြက္ေနတာလုိပဲ

ဘုန္းႀကီးကေတာ့ အဲဒါေတြ အကုန္လံုးေလွ်ာက္ ၾကည့္ေနတယ္။ ေဘးကၾကည့္ရင္ေတာ့ ဒီကုိယ္ေတာ္ကေတာ့ သမာဓိမရွိဘူးလို႔ ထင္ရမယ္။ သမာဓိလဲ မရပါဘူး။ သမာဓိ မရဘူးဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။ သူတုိ႔လုပ္တာပဲ ၾကည့္ေနရတာကိုး။ အခ်ိန္က ည ၈-နာရီေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ထိုင္ေနတယ္။
ေနာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ ဘာလုပ္ျပန္တုန္းဆိုရင္ အလယ္ကကိုယ္ေတာ္ႀကီးက ဂလိုင္ေလးကို တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔လႈပ္ျပန္ေတာ့ ''ဒါဟာ တရားျဖဳတ္တဲ့သေဘာရွိတယ္၊ တရားထိုင္တဲ့ အလုပ္ကို ရပ္ခုိင္းတဲ့သေဘာရွိတယ္'' လုိ႔ ဘုန္းႀကီး ေတြးမိတယ္။ ဂလိုင္ေလးကို ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မွ်ဥ္းၿပီးေတာ့ လႈပ္ေပးလိုက္တယ္။
ျဖည္းျဖည္းျဖည္းျဖည္း မွ်ဥ္းၿပီးေတာ့ လႈပ္ေပးလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပရိသတ္အကုန္လံုးဟာ အသံေလးကို တိုးတိုးတုိးတိုးနဲ႔ သူတို႔ရြက္ၾကျပန္ေရာ။
အသံေလး တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ႔ သူတုိ႔ ရြတ္ၿပီးေတာ့မွ အသံဟာ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္ျမင့္ျမင့္ျမင့္ၿပီးေတာ့ တက္လာ ေနာက္ဆံုးက်မွ အသံရပ္သြားတယ္။ အသံလဲ ရပ္သြားေရာ လက္ဝဲဘက္ အစြန္မွာေနတဲ့ ႏွဲအရွည္ႀကီး ကိုင္ထားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္က စၿပီး ႏွဲႀကီးကို ''ေတာ္''ဆိုၿပီးေတာ့ မႈတ္လိုက္ ေတာ့တာကိုး။
ႏွဲသံႀကီးကို ''ေတာ္''ဆိုၿပီး တအား မႈတ္လဲခ်လိုက္ေရာ ေဘးနားက ႏွဲအေသး ႏွစ္လက္ ကိုင္ထားတဲ့ ကိုယ္ ေတာ္ႏွစ္ပါးရယ္, ဟိုဘက္က ဘင္ႀကီးကိုင္ထားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ရယ္ အကုန္လံုး တၿပိဳင္နက္ထၿပီးေတာ့ ႏွဲမႈတ္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္က မႈတ္၊ စည္းလိုက္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ကလုိက္၊ ဘင္ႀကီး ကိုင္ထားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ကလဲ ဒိန္းဒိန္းဒိန္းဒိန္းနဲ႔ ဘင္ႀကီးထုဆိုေတာ့ ယိမ္းထြက္ေနတာနဲ႔ တူလိုက္တာ။
ႏွဲမႈတ္တာကလဲ ဘုန္းႀကီးကိုယ္တိုင္က မႈတ္တာ။ လူေတြမႈတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ တိဘက္ဘုန္းႀကီးေတြက ႏွဲ မႈတ္။ ေဘးနားကေနၿပီးေတာ့ တဒိန္းဒိန္းနဲ႔ ဘင္ႀကီးထု။မႈတ္လို႔ ထုလို႔ ခတ္လို႔ တီးလ႔ို ေတာ္ေတာ္ေလး အရွိန္ရ ေက်နပ္ၿပီဆုိေတာ့ မႏၲာန္ေတြ ရြက္လိုက္ၾကျပန္ေရာ။ ဘုရား ရွိခုိးၾကျပန္ေရာ။ ၿပီးေတာ့ တရားထိုင္လိုက္ ၾကျပန္ ေရာ။
သူတို႔ ဘုရားရွိခိုးၾကပံု
သံုးႀကိမ္သံုးခါ အဲဒီလုိ ၿပီးသြားၿပီးဆိုေတာ့ အခ်ိန္ က ၉-နာရီ-၄၅-မိနစ္ေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ ၉-နာရီ ၄၅-မိနစ္ေလာက္ ျဖစ္သြားေတာ့မွ အဲဒီလုပ္ငန္းေတြ အကုန္ရပ္ၿပီး၊ အားလံုး မတ္တတ္ထၿပီးေတာ့ သူတို႔ ဘုရား ရွိခိုးၾကတယ္။
မတ္တတ္ရပ္ၿပီးေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ရွိခိုးသလဲဆုိရင္ လက္ေတြအကုန္လံုးကို တၿပိဳင္နက္ လက္အုပ္ခ်ီၿပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ေျမႇာက္လိုက္ၾကတယ္။ လက္ေတြ အကုန္စုၿပီး လက္အုပ္ခ်ီ၊ ေကာင္းကင္ေျမွာက္၊ ေခါင္းေပၚမွာ လက္ကေလးေတြ စီၿပီးေတာ့ ေျမႇာက္ထားတယ္။
လက္ႏွစ္ဘက္ လက္အုပ္ခ်ီ ေကာင္းကင္ေျမႇာက္ ေခါင္းေပၚ ေရာက္သြားၿပီးေတာ့မွ ထိုင္ေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ ႀကီး(ဆရာႀကီး)က တစ္ခ်က္ ေအာ္ေပးလိုက္တယ္။ ဘာေအာ္ေပးလိုက္တယ္ေတာ့ မသိဘူး။ ေခါင္းေပၚ ေျမႇာက္ထားတဲ့ လက္ေတြကို တၿပိဳင္နက္ နဖူးအထိ ခ်လိုက္တယ္။ လက္အုပ္ခ်ီၿပီးသား မတ္တတ္။
ေနာက္ တစ္ခ်က္ေအာ္ေပးလိုက္ေတာ့ နဖူးက လက္ေတြ ေမးေစ့ေအာက္သို႔ တစ္ဆင့္ ခ်လိုက္ၾကတယ္။ ေမးေစ့ေအာက္ကေန ေနာက္တစ္ခါ ေအာ္လိုက္ျပန္ေတာ့ ရင္ဘက္သို႔ တစ္ဆင့္ခ်လိုက္ၾကတယ္။
နဖူး၊ ေမးေစ၊့ ရင္ဘတ္၊ သံုးဆင့္။ ရင္ဘတ္သို႔ လက္ကိုေရာက္ေအာင္ ခ်ၿပီးၿပီဆိုေတာ့မွ ေနာက္တစ္ခ်က္ ေအာ္လိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ျဗဳန္းကနဲဆို အကုန္လံုး အဲဒီ လူအုပ္ႀကီး တစ္ခုလုံးဟာ လက္ေတြကိုေရွ႕တုိးၿပီးေတာ႕ ေဗာဓိပင္ဘက္ကို ဦးတည္ၿပီးေတာ့ အကုန္လုံး ဝမ္းလ်ား ေမွာက္ၾကတယ္။
အကုန္လုံး ျဗဳန္းကနဲဆို ဝမ္လ်ားေမွာက္ လိုက္ၾကတယ္။ ဘုန္းၾကီးက ႐ုတ္တရက္ေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ ''ဒီလူ ေတြ ေမ့လဲကုန္ၿပီလား၊ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ တေစၧဖမ္းသလား'' လုိ႔ ေတြးမိတယ္။
ဝမ္းလ်ားေမွာက္ခ်လိုက္ၿပီးေတာ့မွ တစ္ေယာက္မွ ေခါင္းမေဖာ္ၾကဘူး။ လက္အုပ္ခ်ီထားတဲ့ လက္ကေလးေတြ ကို ေရွ႕တုိးၿပီးေတာ့ ေမွာက္ခံုေလးေတြေနၾကတယ္။ ေမွာက္ခံုေလးေတြေနၾကေတာ့ ဆရာႀကီးလုပ္သူက နည္းနည္းကေလး တိုင္ေပး၊ ေမွာက္လ်က္က လိုက္ဆိုၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခါျပန္ထ။
ထလိုက္ ဝမ္းလ်ားေမွာက္လိုက္၊ မတ္တတ္ ထ လိုက္၊ ဝမ္းလ်ားေမွာက္လိုက္ အဲဒီလို သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ဦးခ်ၿပီးေတာ့မွ အကုန္လံုး ထိုင္ၿပီး အပန္းေျဖၾကတယ္။ေပေနတဲ့ ဖုန္ေလးေတြ ဘာေလးေတြ သုတ္ၿပီးေတာ့ ထိုင္ၾက တယ္။
သူတို႔က တရားအားထုတ္လိုက္၊ ႏွဲကေလး မႈတ္လိုက္ဆိုေတာ့ သမာဓိ ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္မွာလဲ။ သူတုိ႔ မစဥ္း စားၾကဘူး။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ အဟုတ္ထင္ေနၾကတယ္။
တရားသိမ္း အပန္းေျဖနည္း
ၿပီးေတာ့မွ အငယ္ကိုယ္ေတာ္ သံုးပါးေလးပါးက ထၿပီးေတာ့ ေရွ႕နားက ေတာင္းႀကီးေတြ ဆဲြဖြင့္၊ အဝတ္ျဖဴ ႀကီးေတြနဲ႔အုပ္ထားတာ။ ဆြဲဖြင့္လိုက္ေတာ့မွ အထဲကထြက္ လာတဲ့ ပန္းသီးတုိ႔ ငွက္ေပ်ာသီးတုိ႔ ဘီစကြတ္မုန္႔တို႔ ႏို႔ဆီဗူး တုိ႔ အကုန္ထြက္လာၾကတယ္။
ပန္းကန္ျပားေတြ ဆြဲထုတ္ၿပီးေတာ့ အဲဒါေတြ ထည့္။ ပန္းသီးတုိ႔ ငွက္ေပ်ာသီးတုိ႔ ဘီစကြတ္တုိ႔ ခ်ဳိခ်ဥ္ခဲတို႔ အကုန္ထည့္ၿပီးေတာ့မွ ခုနက တရားအားထုတ္တဲ့ ကိုယ္ ေတာ္ေတြ အဲဒီမွာ ေဝၿပီေတာ့ စားၾကတာ။
တရားအားထုတ္လို႔အၿပီး ေဗာဓိပင္ေအာက္မွာ သူတုိ႔အကုန္စားၾကတာ။ ဘုန္းႀကီးေရာ သီလရွင္ေရာ အကုန္ပဲ အဲဒီမွာ စားၾကတာ။
ဘုန္းႀကီးက ''ဒါဟာ ဆြမ္းေတာ္ႀကီး တင္တာနဲ႔ တူပါတယ္''လို႔ထင္တာ။ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ ဆြမ္းေတာ္ႀကီး တင္တဲ့နည္းလုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ေအာက္ေမ့မိတာ။ ဘုရားေရွ႕ ေတာင္းႀကီးေတြခ်ထားေတာ့ ''ေၾသာ္ စားစရာေတြ ဆြမ္းေတာ္ႀကီးတင္တာ ျဖစ္မွာပဲေပါ့''။
ျမန္မာျပည္ကေတာ့ ဆြမ္းေတာ္ႀကီးတင္တာ ညကတည္းက တင္တာကိုး။ ဘဲကင္ေရာ၊ ၾကက္ကင္ေရာ၊ ဝက္အူ ေခ်ာင္းေရာ ဘုရားေရွ႕ ညကတည္းက တိုးလို႔တြဲေလာင္း၊ အကုန္ခ်ိတ္ထားတယ္။ ဘဲကင္ႀကီးေတြၾကည့္လိုက္ရင္ ေျခ ေထာက္ေတြေထာင္လို႔။
အဲဒီလိုလုပ္ၾကေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဆြမ္းေတာ္ႀကီး တင္နည္းကေတာ့ ေဟာဒီ ေရာက္ေနၿပီထင္ တယ္လို႔ ေအာက္ေမ့တာ။ မဟုတ္ဘူး။ ဘုရားတင္တာ မဟုတ္ဘူး။ တရားအားထုတ္လုိ႔အၿပီးမွာ အဲဒီဟာေတြကုိ ဘုန္းႀကီးေတြ အကုန္ထုိင္စားၾကတာ။
ညစာစားပြဲ က်င္းပသလုိျဖစ္ေန
အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ ''မျဖစ္ဘူး၊ ငါထ ေတာ့မွပဲ'' ဆိုၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီး ထတယ္။ အဲဒီလိုထေတာ့ ၾသစေၾတး ရီးယား ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးက လက္ဆြဲၿပီးေတာ့ အထိုင္ခိုင္း တယ္။ ''ျပန္ထိုင္ပါ''တဲ့။ ''ဘာလို႔ထိုင္ ရမွာလဲ''လို႔ ေျပာေန တုန္း ရွိေသးတယ္။ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးက ပန္းကန္ျပား တခ်ပ္ကိုင္ၿပီး ယူလာတယ္။
အဲဒီပန္းကန္ျပားထဲမွာ ပန္းသီး(၂)လံုးပါတယ္။ ငွက္ေပ်ာသီးက (၃)လံုးပါတယ္။ ဘီစကြတ္မုန္႔ကလဲ (၅)ခု ေလာက္ပါတယ္။ ခ်ဳိခ်ဥ္ခဲေလးက (၇)ခဲပါတယ္။ အဲဒါေလး ဘုန္းႀကီးကို လာေပးတယ္။ ''ဘုဥ္းေပးပါ''တဲ့။ သူတုိ႔နဲ႔ အတူတူ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ေပါ့တဲ့။ ညစာစားပြဲက်ေနတာပဲ။
ဘုန္းႀကီးက ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ''ငါတုိ႔ ေထရဝါဒ ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ေနမြန္းတည့္ၿပီးလို႔ ေန႔ ၁၂-နာရီ ေက်ာ္ၿပီးလုိ႔ရွိရင္ ေနာက္တစ္ရက္ ေနေရာင္ကို မျမင္ရ မခ်င္း ငါတုိ႔ ဒီလိုအစားအစာမ်ားကို စားတဲ့ ထံုးစံ မရွိပါ ဘူး''လုိ႔။
အဲဒီေတာ့မွ ေမးတယ္။ ''ဟာ .အရွင္ဘုရားတုိ႔ ဘယ္တိုင္းျပည္ကလဲ''တဲ့။
ဘုန္းႀကီးကို သူတုိ႔က တိဘက္ ဘုန္းႀကီးပဲ ေအာက္ ေမ့ေနၾကတာ။ ''ငါ ျမန္မာျပည္က'' ။ အဲဒီေတာ့မွ သူတုိ႔က ဘုန္းႀကီးကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး အေသအခ်ာ ၾကည့္ၾကတယ္။

အပုိင္း (၁၁)ေမွ်ာ္)

31 August 2009

အႏွစ္ကိုးပါး (အပုိင္း-၉)



ဆရာေကာင္း နည္းေကာင္း ေတြ႕ဖို႔လိုတယ္
အဲဒီမွာ ဘုန္းႀကီး ခ်က္ခ်င္း စဥ္းစားမိတယ္။ ''ဒီဥေရာပတိုက္သား အေမရိကတိုက္သား လူေတြဟာ ဗုဒၶ ဘာသာကို ေလ့လာ လိုက္စားၾကတယ္။ ဗုဒၶဘာသာကို သူတုိ႔အလြန္ စိတ္ဝင္စားေနၾကတယ္။ ဗုဒၶဘာသာကို အလြန္စိတ္ဝင္စားလုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ က်င့္နည္းႀကံနည္းကို က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္မယ္လို႔ နည္းရွာၾကတဲ့ အခါမွာ ဒီလူေတြဟာ တကယ္ 'ေထရဝါဒသာသနာနည္း'ကို မရၾကပဲ တိဘက္ 'ဒလိုင္းလားမား'ထံမွာ တပည့္ခံၿပီးေတာ့ 'မဟာ ယာနနည္း'ေတြကို သူတုိ႔က်င့္မိေနၾကတယ္ဆိုတာကို အဲဒီမွာ ဘုန္းႀကီး သေဘာေပါက္သြားတယ္။
ဘုန္းႀကီးတို႔ပရိသတ္မ်ား သူတုိ႔တေတြမွာ ဆရာေကာင္းမရၾကဘူးေနာ္။ ခုနက ေျပာထားတဲ့အခ်က္ကို မေမ့လိုက္နဲ႔။
သမထကမၼ႒ာန္းကို စီးျဖန္းတဲ့အခါမွာ ပညတ္ကိုခ်ည္း တစ္ဘက္သတ္ ဖိ႐ႈသြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက စ်ာန္လမ္း ခ်ည္းသြားတယ္။ ဥာဏ္လမ္း မလာေတာ့ဘူး။ သမာဓိ အေတာ္ အတန္ရတဲ့အခါမွာ ႐ုပ္နာမ္သို႔ေျပာင္း႐ႈတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ဥာဏ္လမ္းကို တက္သြားတယ္။
သူတုိ႔ လုပ္ေနတဲ့အလုပ္က စ်ာန္လမ္းကို ဦးတည ၿပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ပ်ံဖုိ႔တုိ႔ ေျမႀကီးထဲငုပ္ဖို႔တို႔ မီးထဲလမ္း ေလွ်ာက္ဖုိ႔တုိ႔ ေရေပၚမွာ အိပ္ျပဖုိ႔တုိ႔ အဲဒါေတြစိတ္ဝင္စား ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔လုပ္ေနၾကတာ။
ဒီေတာ့ သူတုိ႔လူအုပ္ႀကီး ေဗာဓိပင္နားမွာ တရားထိုင္ၾကတယ္။ မနက္ ၈-နာရီေလာက္မွာ တစ္ႀကိမ္၊ ေန႔လည္ ၂-နာရီေလာက္မွာ တစ္ႀကိမ္၊ ည ၈-နာရီေလာက္ မွာ တစ္ႀကိမ္ တရားထိုင္ၾကပါတယ္။
သူတုိ႔နဲ႔ေရာၿပီးေတာ့ ဝင္ထိုင္ၾကည့္တယ္
မနက္ပိုင္းနဲ႔ ေန႔ခင္းပိုင္းထိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူတုိ႔အနားမွာ ဘုန္းႀကီး အခ်ိန္ၾကာၾကာ မရွိဘူး။ ည ၈-နာရီထိုင္တဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ဘုန္းႀကီးကလဲ ''ကိုင္းကြာ ငါ လဲပဲ တရားထိုင္မယ္''ဆိုၿပီး သူတုိ႔နဲ႔ေရာၿပီးေတာ့ ေဘးနားက အသားေလး ကပ္ထိုင္တယ္။
အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္ သူတုိ႔တေတြ ထိုင္ၾကတယ္။ ေရွ႕ဆံုးတန္းကို မွန္းၿပီးေတာ့ ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ အဂၤလိပ္အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ဂါဝန္သဏၭာန္ရွိတဲ့ တိဘက္သကၤန္း နီနီႀကီး ဝတ္ထားတဲ့ ခပ္ဝဝ တိဘက္ဘုန္းႀကီး တစ္ပါး၊ အေပၚ႐ံုၿခံဳထည္ႀကီးၿခံဳၿပီးေတာ့ သူက အလယ္ တည့္တည့္က ထိုင္တယ္။
သူ႔လက္ထဲမွာ ဂလိုင္ကေလး တစ္လံုးပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေဟာဒီျမန္မာျပည္က ဆိုင္းဝိုင္းေတြမွာ တီးတဲ့ သံခြၽင္ေလး တစ္ခုပါတယ္။ တိဘက္ဘုန္းႀကီးႀကီး ေရွ႕ဘက္မွာ အေမႊးတိုင္ေလးေတြ ထြန္းလို႔ သူ႔ေဘးနားမွာ ဝဲယာမွာဆိုလို႔ရွိရင္ တိဘက္ကိုယ္ေတာ္ ခပ္ငယ္ငယ္ ႏွစ္ပါး။
တိဘက္ကိုယ္ေတာ္ ခပ္ငယ္ငယ္ႏွစ္ပါးမွာ ႏွဲ တစ္ေယာက္ တစ္ေခ်ာင္းစီကိုင္ထား တာေတြ႕ရတယ္။ ႏွဲတစ္ လက္စီပါတယ္။ အစြန္းဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ယင္ လက္ဝဲဘက္အစြန္းမွာ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးက ႏွဲႀကီး အႀကီးႀကီး တစ္ေခ်ာင္းပါတယ္။
လက္ယာဘက္အစြန္းလွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ လက္ယာဘက္အစြန္းက ကိုယ္ေတာ္ တစ္ပါးရဲ႕ လက္ထဲမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္က ေခတ္ေပၚတီးဝိုင္းေတြမွာ တီးတဲ့ ဘင္သဏၭာန္ရွိတဲ့ ဒိန္း ဒိန္းနဲ႔ထုတဲ့ အရာဝတၴဳႀကီး တစ္ခု သူ႔လက္ထဲမွာပါတယ္။
ေရွ႕ဆံုးက သူတုိ႔ထိုင္ၾကတယ္။ အလယ္ကေတာ့ ဆရာႀကီးေပါ့။ ေနာက္နားက သူ႔ေနရာနဲ႔သူ စီတန္းၿပီးေတာ့ ထိုင္ၾကတယ္။ အဲဒါ ေဗာဓိပင္ေအာက္မွာ။
ဗုဒၶကိုပူေဇာ္ၾကမလို႔ ထင္တယ္
ဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ဒီေဗာဓိပင္ ေအာက္မွာ သစၥာေလးပါးကို သိျမင္ၿပီးေတာ့ ဘုရားအျဖစ္သို႔ေရာက္၊ မာရ္ငါးပါးကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူတဲ့ ၁ဝ၃-ခုႏွစ္၊ ကဆုန္လ လျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္ေန႔သို႔ကူးတဲ့အခ်ိန္။
အဲဒီအခ်ိန္အခါတုန္းက ဒီေဗာဓိပင္ေအာက္မွာ မာရ္ငါးပါး ေအာင္ျမင္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားကို စၾကာဝဠာ တစ္ေသာင္းက နတ္ျဗဟၼာအေပါင္း နဂါးေတြေရာ၊ ဂဠဳန္ေတြေရာ၊ နတ္ေတြေရာ၊ ျဗဟၼာေတြေရာ၊ တူရိယာ ဂီတမ်ဳိးစံုနဲ႔ ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို သီဆိုတီးမႈတ္ၿပီ ဘုရားကုိ ပူေဇာ္တယ္။
သိၾကားမင္းႀကီးကလဲ ခ႐ုသင္းႀကီးမႈတ္ၿပီးေတာ့ ဘုရားကို ပူေဇာ္တယ္။ ပၪၥသိခၤနတ္သားႀကီးကလဲ ေစာင္း နဲ႔ ပူေဇာ္တယ္။
ကာဠနဂါးမင္းႀကီးကလဲ သမီးေတြေခၚလာၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာ ဂီတေတြနဲ႔ သီဆိုတီးမႈတ္ၿပီးေတာ့ သမီးေတြကို ကခိုင္းၿပီးေတာ့ ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပူေဇာ္တယ္။
ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ေဗာဓိပင္နဲ႔ ေရႊပလႅင္၊ မာရ္ ငါးပါးေအာင္တုန္းက နတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြ နဂါးေတြ ဂဠဳန္ေတြက တူရိယာဂီတေတြနဲ႔ ပူေဇာ္တယ္လို႔ ၾကားဖူး တယ္။ အခုေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြက ဘုရားကို ႏွဲနဲ႔ မႈတ္ၿပီး ေတာ့ ပူေဇာ္ၾကေတာ့မယ္လုိ႔ စိတ္ထဲမွာ အေတြး ေပါက္လာတယ္။
သူတို႔ တရားနာပံု၊ တရားထိုင္ပံု
ေတာ္ေတာ္လဲၾကာေရာ အလယ္တည့္တည့္က ထိုင္တဲ့ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက လက္ထဲကဂလိုင္ကို ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အသံေလး ခပ္နိမ့္နိမ့္နဲ႔ သူလႈပ္ပါတယ္။ ေနာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ တအားျပင္းၿပီးေတာ့ အသံ ခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ အသံဆူညံသြားေအာင္ လႈပ္လိုက္ပါတယ္။
အဲဒီလို ဂလိုင္လႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပရိသတ္ အားလံုးဟာ လက္အုပ္ခ်ီၿပီးေတာ့ ေနၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေတာ့ ျဖဳတ္ခနဲဂလိုင္သံကို ရပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ရပ္ပစ္လိုက္ၿပီးေတာ့မွ ေရွ႕တည့္တည့္ နားမွာထိုင္ေနတဲ့ သီလရွင္ တစ္ေယာက္ရွိတယ္။
အဲဒီသီလရွင္က အဂၤလိပ္အမ်ဳိးသမီး၊ တိဘက္ နည္းနဲ႔ သီလရွင္ဝတ္ထားတာ။ သူကလဲပဲ သူကေရွ႕ ကေန ေပထုပ္ကေလးဖြင့္ၿပီးေတာ့ နည္းနည္းစေပးတယ္။
နည္းနည္းေလး စေပးလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့မွ ေဘးဝဲယာအစြန္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ႏွဲကိုင္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြ ကေနၿပီးေတာ့ သံမွန္ေလး ေပါ့ေလ။ ႏွဲေတာ့မမႈတ္ ေသးဘူး။ ကဗ်ာေလးေတြ မႏၲာန္ေလးေတြကို တုိးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ ရြတ္ေပးတယ္။ ေရွ႕က စေပးတယ္။ ခုနေဘးက ကိုယ္ေတာ္ ေတြကရြတ္တယ္။ ေနာက္ ပရိသတ္အကုန္လံုးဟာ သံၿပိဳင္ တစ္ညီတစ္ၫြတ္တည္း လိုက္ၿပီးေတာ့ ဆိုၾကတယ္။
ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပူေဇာ္ေနၾကတာပဲလို႔ ထင္တယ္။ ဘာမွေတာ့ ဘုန္းႀကီး နားမလည္ဘူး။ သူတုိ႔ရြတ္ ေနရလို႔ အသံညီလာၿပီဆုိေတာ့မွ အသံကို ေတာ္ေတာ္ ျမႇင့္ ၿပီး ေတာ့ သံၿပိဳင္သူတုိ႔ရြတ္ၾကတယ္။
အသံျမႇင့္ၿပီးေတာ့ ရြတ္လုိ႔ အားေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အလယ္ေကာင္က ဆရာႀကီးကေနၿပီး လက္ထဲက သံခြၽန္ေလး ကိုင္ၿပီးေတာ့ ''ခြၽင္''ဆို တစ္ခ်က္ ေခါက္ေပး လိုက္တယ္။ အဲဒီလို တစ္ခ်က္ေခါက္ ေပးလိုက္ေရာ ကိုယ္ ေတာ္ေတြ အကုန္လံုး အသံေတြ တိတ္သြားၾကတယ္။
အသံေတြ တိတ္သြားေတာ့ အဲဒီသံခြၽင္ကိုင္တဲ့ ဂလိုင္ကိုင္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက တုိးတိုးတိုးတိုးနဲ႔ သူက တရားေဟာတယ္။ သူ တရားေဟာတာကို ေနာက္က အားလံုး စိတ္စိုက္ၿပီးေတာ့ လက္အုပ္ခ်ီထားၾက။ ဘယ္ဘက္ လက္ေပၚမွာ ညာဘက္လက္ကေလး ထပ္ၿပီးေတာ့ မ်က္စိ မွိတ္ထိုင္ တရားနာၾကတယ္။
တရားနာၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ ဂလိုင္ေလးကိုတစ္ခါ ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူလႈပ္ျပန္ေရာ၊ အသံဟာျမင့္ ျမင့္ၿပီးေတာ့ တက္လာေရာ၊ ေနာက္ဆုံးတအားျမႇင့္ၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့မွ ျဖဳတ္ကနဲဆို အသံ ရပ္လိုက္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ မႏၲာန္ေတြ ႐ြတ္ၾကျပန္ေရာ။
အဲဒီလို သံုးႀကိမ္သံုးခါ ရြတ္လိုက္၊ ဘုရားရွိခိုးလိုက္၊ တရားေဟာလိုက္၊ ရြတ္လိုက္၊ ဘုရားရွိခိုးလိုက္၊ တရား ေဟာလိုက္နဲ႔ သံုးႀကိမ္ေလာက္လုပ္ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့မွ ၿငိမ္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔တေတြ တရားထိုင္ေနၾကတယ္။
အပုိင္ (၁၀)ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

29 August 2009

ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ အေတြးအေခၚလြတ္လပ္မႈ


ျမတ္ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ ဝိစိကိစၦာဟူေသာယံုမွား ျခင္းသည္ ရွင္းလင္းေသာအသိ(သစၥာအသိ)၏ ႀကီးမားေသာ အတားအဆီးတစ္ခုျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ စိတ္ဓာတ္ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးသာမက မည္သည့္ဖြံ႕ ၿဖိဳး တိုးတက္ေရး မ်ိဳးကိုမဆို ဝိစိကိစၦာတရားသည္ ႀကီးမားေသာအေႏွာက္အယွက္ အတား အဆီးတစ္ခုျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္- ဝိစိကိစၦာဟူေသာ ယံုမွားမႈသည္ တကယ္ စင္စစ္ ႀကီးမားေသာအျပစ္ႀကီး Sin-တစ္ခုေတာ့မဟုတ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဗုဒၶဘာသာတြင္ အျခားေသာဘာ သာမ်ားမွာကဲ့သို႔ အခိုင္အမာ ကတိျပဳ ယံုၾကည္ျခင္းမ်ိဳးမရွိေပ။ အျခားဘာသာမ်ား၌ သက္ဆိုင္ရာဘုရားသခင္တို႔ကို မယံုၾကည္လွ်င္ (သို႔) ယံုမွားျခင္းျဖစ္လွ်င္ ႀကီးေလးေသာ ျပစ္ဒဏ္ထိုက္သည္။ ထိုအျပစ္မ်ိဳးကိုSin- ဟုေခၚၾကသည္။
ဗုဒၶဘာသာ၌ ဗုဒၶကိုယံုမွား႐ံုမွ် မယံုၾကည္႐ံုမွ်ျဖင့္ ထိုယံုမွားသူ မယံုၾကည္သူတို႔မွာ ႀကီးေလးေသာျပစ္ဒဏ္ထိုက္ သည္ဟူ၍ ဆို႐ိုးမရွိေခ်။ မေကာင္းမႈအားလံုးတို႔၏ ေရေသာက္ျမစ္သည္ ဝိစိကိစၦာမဟုတ္။ အဝိဇၨာ (မသိျခင္း) ႏွင့္ တဏွာ (အလုိရမက္ႀကီးျခင္း)တို႔ ျဖစ္ကုန္၏။ ေတြေဝျခင္း ယံုမွားျခင္း တုန္လႈပ္ျခင္း ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မႈ ခက္ခဲျခင္းေတြ ရွိေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ထိုသူ႔ဘဝမွာ တိုးတက္မႈ မျဖစ္ႏိုင္ဟူေသာ အခ်က္ကို ျငင္းႏိုင္ဖြယ္မရွိေခ်။
အရွိတရား အမွန္တရားကို ရွင္းလင္းစြာ မသိၾကေသးသမွ်ကာလပတ္လံုး ထိုသူတို႔၏သႏၱာန္မွာ သံသယ ကိန္းေအာင္းေနေသးလို႔-ဟူေသာ အခ်က္သည္လည္း ျငင္း ႏိုင္ဖြယ္ရာမရွိေခ်။ ဘဝ၏ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ တိုးတက္ဖို႔ရန္အလို႔ငွါ ထိုဝိစိကိစၦာတရားကို အႀကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ရမည္ဟူသည့္အခ်က္မွာ အမွန္တကယ္လိုအပ္ သည့္ လိုအပ္ခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုဝိစိကိစၦာကို အႀကြင္းမဲ့ ပယ္ပစ္မည္ဆိုလွ်င္ ထိုသူသည္ အရွိႏွင့္အမွန္ကို အတိအက် ရွင္းလင္းသိျမင္ရမည္ျဖစ္သည္။
လူတစ္ေယာက္ကို "သင္သည္ ဤအခ်က္၌ မယံုမွား သင့္၊ ဤအခ်က္၌ ယံုၾကည္ရမည္"ဟုေျပာဆိုရန္"အေၾကာင္း အခ်က္မရွိေပ။ တကယ္ေျပာရန္လိုအပ္သည္ကား သင္သိတာ သင္ျမင္တာကို ငါယံုၾကည္၏-ဟု ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္၊ ငါသိတာ ငါျမင္တာကို ငါယံုၾကည္၏-ဟု ေျပာဆိုရန္သာရွိသည္။
ဥပမာ- ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္သည္ ဂဏန္း သခ်ၤာပုစၦာတစ္ခုကို တြက္ခ်က္ေန သည္ဆိုပါစို႔၊ ထိုဂဏန္း သခ်ၤာပုစၦာသည္သူသိျမင္ တတ္ကြ်မ္းထားသည့္အဆင့္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ခက္လြန္းေနလွ်င္ ထိုေက်ာင္းသား၌ စိတ္႐ႈတ္ျခင္း ေတြေဝျခင္း ဝိစိကိစၦာ ဝင္လာၿပီျဖစ္သည္။ ထိုဝိစိကိစၦာ သူ႔မွာ ရွိေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ထိုေက်ာင္းသားတြက္ ဂဏန္း သခ်ၤာအတတ္သည္ တိုးတက္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။
သူသည္ေရွ႕သို႔တစ္ဆင့္တက္လိုလွ်င္ ထိုျပႆနာကို ရွင္းပစ္ရမည္။ ထိုသံသယကို ပယ္ပစ္ရမည္။ ထိုဝိစိကိစၦာ သံသယတို႔ကို ပယ္ရွားေသာနည္းလမ္းမ်ားရွိပါသည္။
"ကြ်ႏု္ပ္ ယံုၾကည္ပါ၏၊ ကြ်ႏု္ပ္ သံသယမရွိပါ "ဟု ေျပာဆို႐ံုမွ်ျဖင့္ ျပႆနာ၏အေျဖကို ရလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္တိုင္သိျမင္နားလည္ျခင္းမရွိပဲ တစ္စံုတစ္ခုေသာဝါဒကို လက္ခံဖို႔ရန္ အတင္းအၾကပ္ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ သူ၏စိတ္ဆႏၵ ႏွင့္ အသိပညာမပါေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားတို႔ အတင္းအၾကပ္ စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္းျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။
ျမတ္ဗုဒၶသည္ လူသားတိုင္းကို ဆႏၵျပင္းျပစြာႏွင့္ အစဥ္သျဖင့္ တိုက္တြန္းသည္မွာ ဝိစိကိစၦာ (ယုံမွားသံသယ) ကို ပယ္ရွားဖို႔ရန္ ျဖစ္သည္။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ လူးသားတို႔၏သႏၱာန္ဝယ္ စြဲမွီ၍ေနေသာ ေၾကာင္းက်ိဳး အေကာင္းအဆိုး အမွားအမွန္ကို မေဝခြဲႏိုင္ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္သည့္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ဝိစိကိစၦာမ်ိဳးကို ပယ္ရွာဖို႔ ျပင္းျပေသာဆႏၵရွိေတာ္မူ၏။
သူ၏ ပရိနိဗၺာန္မျပဳမွီ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းကေလးမွာပင္လွ်င္ သူသည္ သူ၏တပည့္သာဝကတို႔ကို အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာေျပာဆိုခဲ့သည္မွာ "ရဟန္းတို႔ ငါဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမႏွင့္ ပတ္သက္၍ သင္တို႔မွာ ယံုမွားသံသယရွိၾကလွ်င္ ငါဘုရား ကိုပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေမးလိုက္ၾက။ ငါဘုရားမရွိသည့္ ေနာက္ သင္တို႔၏စိတ္အစဥ္ဝယ္ သံသယတို႔ျဖင့္ ႐ႈတ္ေထြးၿပီး စိတ္ပင္ပန္းမႈမ်ားျဖင့္ မက်န္ရစ္ေစၾကကုန္ႏွင့္။ ငါဘုရား ရွိခိုက္ သင္တို႔၏သံသယမ်ားကို ေမးျခင္းျဖင့္ သင္တို႔၏ယံုမွားမႈကို ရွင္းလင္းၾက"ဟူသတည္း။
"ထိုအခါ တပည့္တို႔သည္ ဆိတ္ၿငိမ္၍ ေနၾကကုန္၏၊ ထိုအခါ ျမတ္ဗုဒၶက ဆက္လက္၍မိန္႔ၾကားသည္မွာ "သင္တို႔ သည္ အကယ္၍ ငါဘုရားကို ႐ိုေသေၾကာက္ရြံ႕ေသာေၾကာင့္ မေမးႏိုင္ၾကကုန္သည္ျဖစ္အံ့၊ အခ်င္းခ်င္း အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ သံသယေတြကို ထုတ္ျပ၍ သံဃာအားလံုး၏ ကိုယ္စားျပဳ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ထိုဝိစိကိစၦာ( သံသယ)တို႔ကို ငါဘုရားအား ေမးၾကကုန္ေလာ့"ဟူ၏။
ဤသည္မွာ ဘာသာေရးသမိုင္း၌ ဗုဒၶဘာသာ၏ အေတြးအေခၚလြတ္လပ္မႈကိုသာ ေဖာ္ျပ႐ံုမွ်မက ဆရာျဖစ္ေတာ္မူေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ သေဘာထားႀကီးျခင္း ခြင့္လႊတ္ျခင္းကိုပါ ေဖာ္ျပသည့္ သမိုင္းတင္မွတ္တမ္းျဖစ္သည္။

27 August 2009

အႏွစ္ကိုးပါး(အပုိင္း-၈)



အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ၿပီး ထုတ္ေဝဖို႔ဆိုတာ

အဲဒီမွာ သူက ေျပာေသးတယ္။''ဒီေလာက္ေတာင္ အဖိုးတန္တဲ့စာအုပ္ေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိပါလ်က္နဲ႔ အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ၿပီးေတာ့ ကမၻာကို မထုတ္တာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ''တဲ့။
''အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ၿပီးေတာ့ ကမၻာကို မျဖန္႔ခ်ိတာကေတာ့ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ဘုန္းႀကီးတို႔ ျဖန္႔ခ်ိ ဖို႔ရန္ အကုန္လံုး စြမ္းႏိုင္ၾကပါတယ္''။ စြမ္းတာ မစြမ္းတာ ထားေပါ့ေလ၊ စြမ္းႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
''ကမၻာကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ၿပီး မထုတ္တာကေတာ့ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ အလြန္အဖိုးတန္တဲ့ စိန္၊ ေရႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္၊ သံ၊ ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ဥႆဖယားဆိုတဲ့ ရတနာေတြကို ဒကာမႀကီးတုိ႔ရရင္ အဲဒီအဖိုးတန္ ရတနာေတြကို ရလာေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္သလဲ၊ အဲဒီစိန္တံုးႀကီး ေခါင္းေပၚရြက္ၿပီး တိုင္းျပည္လွည့္ၿပီးေတာ့ ျပမွာလား'' လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ေမးေတာ့ ''ဟာ ဘယ္ျပမွာလဲ''တဲ့။
''ဘယ္လို လုပ္မလဲ ဒကာမႀကီး'' ဆိုေတာ့ ''ေသတၱာထဲ ထည့္ထားမွာေပါ့''တဲ့။
''ဘုန္းႀကီးတုိ႔လဲ ေသတၱာထဲ ထည့္ထားတာ၊ ဒါေလာက္ အဖိုးတန္တဲ့ စာေပေတြဟာ ရတနာေတြ။ ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးတို႔လဲ ျမန္မာ့ေသတၱာထဲ ထည့္ေလွာင္ထားတာ၊ ၾကည့္ခ်င္လာခဲ့၊ အဆင္သင့္ပဲ ငါတုိ႔ျပမယ္'' လို႔ အဲဒီလုိ ႀကံဖန္ၿပီးေတာ့ ေျပာလုိက္ရတယ္။ သူ သေဘာက်သြားတယ္။
ရတနာအျပည့္ရွိတဲ့ ျမန္မာျပည္
အဲဒီမွာ ထိုအဘြားႀကီး တဆက္တည္းေျပာတယ္။ ''အရွင္ဘုရားတုိ႔ျမန္မာျပည္က ရတနာျပည့္တဲ့ တိုင္းျပည္'' တဲ့။
''ဘာေၾကာင့္ ရတနာေတြျပည့္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္လုိ႔ ေျပာသလဲ၊ မုိးကုတ္ေရာက္ခဲ့လို႔လား''လို႔ ဘုန္းႀကီးက ေခ်ာ္ ေမးလိုက္တယ္။
''မေရာက္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ မိုးကုတ္ဝိပႆနာ က်မ္းစာအုပ္ေတြကို သူဖတ္ဖူးပါတယ္၊ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးလဲ ဖူးေတာ့ မဖူးဘူးပါဘူး၊ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာတဲ့ တရားတိတ္ေခြေတြကို ယူခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာလို ေကာင္းေကာင္း တတ္တဲ့အခါက်ရင္ နားေထာင္မယ္။ တရားတိတ္ေခြေတြ ယူလာပါတယ္''။
''မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးကိုလဲ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခဲ့ပါတယ္၊ ႐ုပ္တုကို ႐ိုက္ယူလာတာပါ။ စြန္းလြန္းဆရာ ေတာ္ဘုရားႀကီး၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးတု႔ိ၊ ေညာင္လြန္႔ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးတုိ႔ ေနရာမ်ားကုိလည္း ေရာက္ခဲ့တယ္''လုိ႔ သူက ေျပာတယ္။
အဲဒီလို ပရိယတၱိ၊ ပဋိပတၱိစြယ္စံုေတာ္တဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ေက်းလက္ေတာရြာေတြမွာ အမ်ားႀကီးပဲ။ ၿမဳိ႕သိမ္ၿမိဳ႕ငယ္ေလးေတြမွာလဲ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ေတာရြာေတြမွာ ပိုၿပီးေပါတယ္။
သူက ေျပာေသးတယ္။ ''အဲဒီေလာက္ ပရိယတ္လဲေတာ္၊ ပဋိပတ္လဲေတာ္၊ တရားအက်င့္မွာလဲ ေကာင္း၊ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ေတြလဲပဲ ေပါက္ေရာက္ၿပီးေတာ့ တရား တကယ္သိေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ထူးေတြဟာ ျမန္မာျပည္မွာ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္''။
''ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ဟာ ရတနာအျပည့္ရွိတဲ့ တိုင္းျပည္လုိ႔ တပည့္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္''တဲ့။
ေဗာဓိပင္နားမွာ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္က ေျပာတာ။
ဘုန္းႀကီး စဥ္းစားမိတယ္။ ''တုိ႔ျမန္မာျပည္ကို သူ တုိ႔က ဒီလိုျမင္တာ၊ တို႔ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြကေတာ့ တုိ႔ျမန္မာ ျပည္ကို အလြန္မြဲတဲ့ တုိင္းျပည္လို႔ ျမင္ေနတယ္၊ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ေနတယ္''လုိ႔။
ျမန္မာေတြ ျမင္ပံုကေတာ့ တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲ။ ''ျမန္မာျပည္ဟာ ဆင္းရဲတယ္၊ မြဲတယ္၊ ေအာက္တန္းက်တယ္၊ ဘာမွ ဟန္မက် ဘူး၊ ေခတ္ေနာက္က်ေနၿပီ''လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။
ခုနက အဘြားႀကီးေျပာသြားတာကေတာ့ ''ျမန္မာ ျပည္သည္ ရတနာျပည့္တဲ့ တိုင္းျပည္''တဲ့။
ေဗာဓိပင္နား တဝိုက္ေလ့လာလိုက္ေတာ့
မနက္ အ႐ုဏ္ဆြမ္းစားၿပီးတာနဲ႔ ေဗာဓိပင္နားကို ဘုန္းႀကီး ေရာက္သြားတယ္။ ေန႔ဆြမ္းစားကာနီးမွ ဘုန္းႀကီးက တည္းခိုတဲေက်ာင္းကို ျပန္တယ္။ ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ေဗာဓိပင္နားျပန္သြားတယ္။ ည ၁ဝ-နာရီ၊ ၁၁-နာရီမွ ေက်ာင္းျပန္တယ္။ တစ္ေန႔လံုး အဲဒီအနားမွာ ေနတယ္။
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲ လုပ္စရာရွိတဲ့ ကုသိုလ္ရမယ့္ လုပ္ငန္းေတြလုပ္၊ ကုသိုလ္ရမဲ့လုပ္ငန္းကို ကိုယ့္ဟာကုိယ္ အေျပးအလႊား လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ၿပီးေတာ့မွ ဒီေဗာဓိပင္နား လာတဲ့လူေပါင္းစံုဟာ ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲဆိုတာကို ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ ေထာက္လွမ္းတယ္။
အဲဒီလုိ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းေတာ့ ေတြ႕ရပါတယ္။ လူအုပ္ႀကီး တစ္အုပ္၊ လူ၆ဝေလာက္ ရွိမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ လူအုပ္ႀကီးဟာ အကုန္လံုး မ်က္ႏွာျဖဴလူမ်ဳိးေတြခ်ည္းပဲ၊ လူစံုပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ ဆြီဒင္က၊ တခ်ဳိ႕ ဂ်ာမနီက၊ တခ်ဳိ႕ ၾသစေၾတးရီးယား၊ တခ်ဳိ႕ အီတလီ၊ တခ်ဳိ႕လဲ အေမရိကား၊ တခ်ဳိ႕လဲ အဂၤလိပ္ေတြ လူစံုတက္စုံပါပဲ။
အဲဒီလူေပါင္း ၆ဝ-ေလာက္ရွိတဲ့လူအုပ္ႀကီး တစ္ အုပ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ဝက္ေလာက္ေသာ ေယာက်္ား၊ မိန္းမေတြဟာ ေခါင္းကို အကုန္ရိတ္ထားၾကတယ္။ ဆံပင္ေတြ မရွိၾကဘူး။ ေခါင္းကဆံပင္ေတြ အကုန္ရိတ္ထားၾကတယ္။ ခါးမွာလဲ နီညိဳရင့္ေရာင္ အဝတ္ေတြ ဝတ္ထားၾကတယ္။
ဒီကတည္းက ဘုန္းႀကီးသိလုိက္ၿပီ။ ''ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြ ဟာ တိဘက္ဘုန္းႀကီးေတြထံမွာ တပည့္ခံၿပီးေတာ့ တိဘက္ ရဟန္းဝတ္ထားၾကတာ။ တိဘက္နည္းနဲ႔ ရဟန္းျပဳ ထားၾကတာ ေယာက္်ားေတြ။ အဲဒီ မ်က္ႏွာျဖဴအမ်ဳိးသမီးေတြကလဲ ေခါင္းကဆံပင္ေတြရိတ္ၿပီး ခုနက နီညိဳအဝတ္ေတြ ဝတ္ၿပီး သူတုိ႔ကလဲ တိဘက္နည္းနဲ႔ သီလရွင္ဝတ္ထားၾကတာ''။
ဒီေတာ့ မဟာယာနနည္းနဲ႔ ရဟန္းျပဳ၊ မဟာယာန နည္းနဲ႔ သီလရွင္ဝတ္ထားတဲ့ ရဟန္းႏွင့္ သီလရွင္ေတြက တစ္ဝက္ေလာက္၊ သာမန္အရပ္ဝတ္ အရပ္စားနဲ႔လူက တစ္ဝက္ေလာက္ အားလံုး လူ ၅ဝ-ေက်ာ္ ၆ဝ-နီးပါးေပါ့။
(အပုိင္း-၉) ကိုဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္

25 August 2009

အႏွစ္ကိုးပါး(အပုိင္း-၇)



တမင္လုပ္ႀကံေရးထားတဲ့ သုတၱန္
''အဲဒါကို ဒကာႀကီး ျငင္းခ်င္ေသးလား''ဆိုေတာ့ '' ဒီသုတၱန္ဟာ တစံုတေယာက္ေသာပုဂၢိဳလ္က တမင္ေရး ထည့္ထားတဲ့ သုတၱန္ ျဖစ္မွာေပါ့''တဲ့။
အဲဒီလုိေျပာလုိက္ေတာ့ ဘုန္းႀကီး နည္းနည္း စိတ္ ဆိုးခ်င္လာတယ္။ စိတ္ဆိုးခ်င္ေပမဲ့ ေအာင့္ထားရတယ္။ စိတ္ဆုိးရင္ ႐ႈံးမွာကိုး။
ပိဋကတ္သံုးပံုကို အျပည့္အစံုယံုတဲ့ သဒၶါတရား, ဓမၼရတနာကို ယံုၾကည္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ ေဟာဒီ ျမန္မာ ျပည္က ဗုဒၶဘာသာ သူေတာ္စင္ေတြမွာ အျပည့္အဝ ရွိတယ္။
ဟုိဒကာႀကီးေျပာလုိက္ပံုက ''ဒီသုတၱန္ဟာ လုပ္ႀကံၿပီးေတာ့ ေရးထားတဲ့သုတၱန္''ဆိုေတာ့ 'မိစၧာဝါဒ-မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆ'ဟာ သူ႔ႏွလုံးသားထဲ ေရာက္ေနတယ္။
''ဟိုလူ ဒီလူေရး ထည့္ထားတာေတြ''ဆိုေတာ့ ''ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ''ဟာ အဲဒီကစၿပီးေတာ့ အားနည္းေနတယ္''။
အားနည္းေနေတာ့ ရတနာသံုးပါးရဲ႕ ဂုဏ္သတၱိ (တနည္း)ရတနာသံုးပါးရဲ႕ ဂုဏ္ရည္ကို ယံုၾကည္တဲ့ သဒၶါသည္ သူ႔မွာ အျပည့္အဝမရွိဘူး။
ဘုရား ကိုးကြယ္တယ္၊ တရား ကိုးကြယ္တယ္၊ သံဃာကိုးကြယ္တယ္ဆိုေပမဲ့ အျပည့္အစံု လက္ခံၿပီးေတာ့ ကိုးကြယ္ၾကတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။
တခ်ဳိ႕ တဝက္သာ လက္ခံၿပီးေတာ့ တခ်ဳိ႕ တဝက္ကို လက္မခံပဲနဲ႔ ကိုးကြယ္ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြဟာ ''ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာ အလြန္မ်ားတာပဲ''လို႔ သေဘာေပါက္လုိက္တယ္။

ေမတၱာတရားကို အစားအစာနဲ႔ မသတ္မွတ္ပါနဲ႔
အဲဒီေနာက္ ဘုန္းႀကီးက ဆက္ေျပာလုိက္တယ္။''ဒကာႀကီး ျမတ္ဗုဒၶက သူ႔အသက္ မသတ္ဖုိ႔ကိုခ်ည္း အၿမဲတမ္း ေဟာပါတယ္။ မညႇဥ္းဆဲဖုိ႔ အၿမဲတမ္း ေဟာပါတယ္။ ေမတၱာပြားဖို႔ အၿမဲတမ္း ေဟာပါတယ္''။
''ဗုဒၶသားေတာ္, သမီးေတာ္ေတြကို သတၱဝါတုိ႔ရဲ႕ အသက္ကို မသတ္ရဘူးဆိုတဲ့ သိကၡာပုဒ္ေတြ တားျမစ္ထား တယ္''။
''ဒါေပမဲ့ အစြန္း ၃-ပါးလဲ လြတ္မယ္။ ၁ဝ-မ်ဳိး ေသာ အသားမွလဲ လြတ္မယ္။ တရားသေဘာကုိ ဆင္ျခင္ၿပီးေတာ့ စားမယ္ဆိုရင္ အပ္စပ္ပါတယ္''။
''ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္သတ္စားဖုိ႔ေတာ့ ဘုရားရွင္က လုံးဝ ခြင့္မျပဳဘူး''။
အဲဒီလို ေျပာၿပီးေတာ့မွ ''ဒကာႀကီး အစားအစာနဲ႔ ေမတၱာကို သတ္မွတ္ျခငး္သည္ မျပည့္စံုပါဘူး။ ေမတၱာတရားကို ေဒါသၿငိမ္းတာ မၿငိမ္းတာႏွင့္ သတ္မွတ္ရတယ္၊ အသီးအရြက္ေတြကို စားၿပီး ေဒါသႀကီးၿပီးေတာ့ ေနရင္ အဲဒီလူႀကီးကို 'ေမတၱာရွင္'လို႔ သတ္မွတ္လုိ႔ ဘယ္ရမလဲ''။
''အသားစားခ်င္လဲ စားေပါ့၊ ငါးစားခ်င္လဲ စားေပါ့၊ ေဒါသၿငိမ္းေအာင္ ပယ္ႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္သည္ 'ေမတၱာရွင္' ပါပဲ''။
''ဒကာႀကီး ဘာေျပာခ်င္ေသးတုန္း''လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ေမးလုိက္တယ္။ သူက ''မေျပာေတာ့ပါဘူး'' ဆိုၿပီးေတာ့ ရပ္သြားတယ္။
မေျပာႏိုင္လို႔ ရပ္သြားတာ။ ေက်နပ္လို႔ရပ္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကေတာ့ ဆိုးၿမဲဆိုးၿမဲပဲ။ မ်က္ႏွာႀကီး နီေနတယ္။ အခမ္းအနားၿပီးသြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘုန္းႀကီးက သူ႔ဆီကို ထသြားတယ္။
ထသြားၿပီးေတာ့ လက္ဆြဲလိုက္တယ္။ ''ဒကာႀကီး ထစမ္းပါဦး''ဆိုၿပီး လက္ဆြဲေတာ့ သူ မတ္တတ္ကေလး ထလာတယ္။
''ဘုန္းႀကီးေျပာတာေတြ အကုန္လံုး ဒကာႀကီး ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံရဲ႕လား''လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ေမးၾကည့္ေသး တယ္။
''အရွင္ဘုရားေျပာတာေတြကို တပည့္ေတာ္ ဘာမွ မျငင္းပါဘူးဘုရား''တဲ့။ ''လက္ခံတယ္''လို႔ေတာ့ မေျပာဘူး။
''ဒါေပမဲ့ အရွင္ဘုရားတုိ႔ဟာ အသားေတြစားစား ၿပီးေတာ့ တရားေဟာေနတာ အဲဒါေတာ့ တပည့္ေတာ္ မႀကိဳက္ဘူး''တဲ့။ သူက တြယ္လြတ္လိုက္ေသးတယ္။
ဘုန္းႀကီးက သူ႕ကို ''ဒကာႀကီးကို နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ဘုန္းႀကီး ေျပာၿပီးပါၿပီ၊ ေမတၱာတရားကို အစားအစာနဲ႔ မသတ္မွတ္ပါနဲ႔လို႔ ဆိုထားလ်က္သားနဲ႔ ဒကာႀကီးက လက္မခံဘူး''။
''လက္မခံလဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး ဒကာႀကီး။ အရြက္ပဲ စားစား၊ အသီးပဲစားစား၊ စားခ်င္တာစား၊ ဒါေပမဲ့ ေဒါသ ကိုေတာ့ ႏိုင္ေအာင္ထိန္းပါ'' ေျပာလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီမွာ ည ၇-နာရီခြဲေလာက္မွာ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ရဲ႕ အခမ္းအနား ၿပီးသြားတယ္။

တဘက္သတ္ အစြဲအလမ္း တစ္ေဇာက္ကန္း
ဒီေတာ့ သာသနာကြယ္ျခင္းအေၾကာင္းေတြကို ရွာလိုက္လို႔ရွိရင္ ''ဣဓ ေမဝ သစၥံ ေမာဃမညံ''ဆုိတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။
ဣဓေမဝသစၥံ၊ ဤငါရဲ႕ဝါဒသည္သာလွ်င္ မွန္တယ္။ ေမာဃမညံ၊ သူတပါးတို႔ရဲ႕ အယူဝါဒဟာ အမွားေတြခ်ည္းပဲ။
''ငါ့ဝါဒက အမွန္။ သူတပါးရဲ႕အယူဝါဒက အကုန္ မွားတယ္''လုိ႔ တစ္ဘက္သတ္ အစြဲသန္ျခင္းသည္ သာသနာ ကြယ္ပျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းတစ္ခုပဲ။
ကိုယ့္ဝါဒ အမွန္ခ်ည္း တစ္ဘက္သတ္ဖိခ်။ သူတစ္ပါး ဝါဒ အမွားခ်ည္း တစ္ဘက္သတ္ဖိခ်။ ဒါဟာ သာသနာ ရဲ႕ အားနည္းမႈ အေၾကာင္းေတြပဲ။
မွ်မွ်တတ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ မွားတာကို ပယ္စြန္႔ မွန္တာကို လက္ခံ။ ဒီလိုမွ သဘာဝက်တာ။
ခုေတာ့ သူ႔အသား မစားပဲနဲ႔ ေနလာခဲ့တဲ့ အေလ့အက်င့္ကို အေကာင္းဆံုးလုပ္ၿပီးေတာ့ အသားစားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အပါယ္ပဲ ခ်က္ခ်င္းဆင္းရေတာ့မလိုလို၊ သူ ယုတ္မာေတြ အကုန္ျဖစ္ကုန္ၿပီလိုလိုနဲ႔ သူက ေျပာတယ္။
ဒီလိုလုပ္လာေတာ့ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ရဲ႕သႏၲာန္မွာ အစြဲ သန္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းဓာတ္ေတာ့ မ်ားမ်ားႀကီး မကိန္းႏုိင္ဘူးဆုိတာ ထင္ရွားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရာရာကို မွ်မွ်တတ ရွိဖို႔လုိအပ္ပါတယ္။
အပိုင္း(၈)ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္

သီတဂူအယုဒါနေဆး႐ံုအလွဴေတာ္



စတင္တည္ေဆာက္ဖို႔ အႀကံျဖစ္ျခင္း
ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့တခ်ိန္တုန္းက စစ္ကိုင္းေတာင္႐ုိး၌ လွ်ပ္စစ္မီးအလင္းေရာင္ ေကာင္းစြာမရေသး၊ သြားလမ္း လာလမ္း လည္း ေကာင္းစြာမရွိေသး၊ တယ္လီဖုန္းအဆက္အသြယ္လည္း မရွိေသး၊ ေဆး႐ံုလည္း မရွိေသး။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အခါက သီတဂူဆရာေတာ္ေလာင္းလ်ာ ဦးပဥၥင္းေလးသည္ ၁၀-ဝါမွ်သာ ရွိေသးသည္။ အနီးစခန္းဆရာေတာ္ထံ၌ အထက္တန္းပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ဘာသႏၱရစာေပမ်ားကို ေလ့လာဆည္းပူးေနခ်ိန္ ျဖစ္ေပသည္။
မိုးတစိမ့္ စိမ့္ရြာေနသည့္ တစ္ခုေသာ နံနက္ခင္းဝယ္ သီလရွင္ ဆရာေလးတစ္ပါးသည္ နံနက္ဆြမ္း ခ်က္ရန္အတြက္ ထင္းပံုကို လက္ႏွင့္ ႏိႈက္လိုက္ရာ အမွတ္မထင္ ေႁမြေဟာက္က ကိုက္ေလ၏။ ဆရာေလးသည္ အဆိပ္တက္ၿပီး ေမ့ေမ်ာလဲက်သြားေလေတာ့၏။ ေခ်ာင္ပုိင္သီလရွင္ နာယကဆရာႀကီးမ်ား ပ်ာယာခတ္ၿပီး ေျခ မကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ကုန္ေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သီတဂူဆရာေတာ္ အေလာင္းအလ်ာ ဦးပဥၥင္းေလးကုိ အကူအညီေတာင္းပါေတာ့သည္။
ဦးပဥၥင္းေလးကလည္း ခ်က္ခ်င္း လုိက္သြားၿပီး ေႁမြကိုက္သည့္ဒဏ္ရာ၏အထက္၌ ခါးပန္းႀကိဳးႏွင့္ ခ်ည္လိုက္၏။ ဒဏ္ရာကို ဓားႏွင့္ခြဲၿပီး ေသြးကို ညႇစ္ထုတ္လိုက္၏။ သံပရာသီးႏွင့္ဆားကို ေရာ၍ ဒဏ္ရာကို သိပ္ေပးၿပီး ဆရာေလးကိုလည္း ယင္းသံပရာသီးႏွင့္ဆားကိုပင္ ေဖ်ာ္၍ တိုက္ေလ၏။
ထို႔ေနာက္ လူနာကို ေစာင္ႏွင့္ထုပ္ကာ ျမင္းလွည္းဂိတ္သို႔ ထမ္းပို႔လိုက္ၾက၏။ မနက္အေစာႀကီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမင္းလွည္းသမားကိုလည္း အိမ္ထိ သြားေခၚရေသး၏။ ထိုမွတဖန္ ျမင္းလွည္းျဖင့္ ေတာင္႐ုိးမွ မိုးမလင္းမီ စစ္ကိုင္းျပည္သူ႔ေဆး႐ံုသို႔ သြားၾကရ၏။ မိုးလင္းေသာအခါမွသာ ဆရာဝန္ႏွင့္သူနာျပဳမ်ား၏ ေဆးကုသမႈကို ခံယူရေလသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ဆရာေလး အသက္ ရွင္ခဲ့ေလသည္။ အကယ္၍ ဒဏ္ရာသာ ျပင္းထန္လွ်င္ အသက္ရွင္သန္ဖုိ႔မလြယ္ကူေတာ့။
ထိုအခက္ခဲတို႔ေတြ႕ရျခင္းမွာ ေတာင္႐ိုး၌ ေဆး႐ံုမရွိျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္ေပသည္။ ေဆး႐ုံရွိလွ်င္ အလြယ္တကူ ေဆးကုသႏုိင္ပါသည္။ ``ေတာင္႐ိုးမွာ ေဆး႐ံုရွိသင့္တယ္´´ဟု စိတ္ထဲ၌ ေတြးမိေလသည္။ ဤကား ေဆး႐ံုေဆာက္လုပ္ ရန္စိတ္ကူး၏ ပထမဆုံး အၾကံျဖစ္၏။
ဒုတိယမၸိ ႀကံစည္မိ
သီတဂူဆရာေတာ္သည္ သီတဂူေက်ာင္းတိုက္ကို ၁၃၃၈-ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ႏွစ္စဥ္ ေတာ္ သလင္းလတြင္ က်င္းပသည့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ မလြန္ဆန္လွဴေရစက္ခ်ပြဲသို႔ ျမန္မာျပည္တဝွမ္း မလြန္ ဆန္လွဴ အသင္းေထာက္မ်ားမွ တခ်ိဳ႕အသင္းဝင္လူမ်ားသည္ သီတဂူေက်ာင္းတိုက္သို႔ တည္းခိုၾက၏။
ဧရာဝတီတိုင္း မလြန္ဆန္ လွဴအသင္းေထာက္တစ္ခုမွ လူႀကီးတစ္ေယာက္သည္ တစ္ညတြင္ ဝမ္းေလွ်ာ ေလ၏။ ဝမ္းအႀကိမ္ေပါင္း ၂၇- ႀကိမ္သြားေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သီတဂူဆရာေတာ္သည္ ထိုလူနာကို ေရေႏြးပူပူ ပ်ားရည္ခ်ိဳခ်ိဳ ႏွမ္းဆီေမႊးေမႊး ပတၲျမားေသြးေဆးတို႔ျဖင့္္ ေရာ၍တိုက္ေလသည္။
ထို႔ေနာင္ လူနာကို စိတ္မခ်သျဖင့္ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ အခ်ိန္ႀကီး၌ စစ္ကိုင္းေဆး႐ံုသို႔ ျမင္းလွည္း ျဖင့္ ပို႔လိုက္ေလသည္။ လူနာ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရဖို႔အတြက္ အေျပးအလႊား စိတ္ေမာကိုယ္ေမာျဖင့္ ခက္ရာ ခက္ဆစ္ သြားရျခင္းမွာ ေတာင္႐ိုးမွာ ေဆး႐ံုမရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ``ေတာင္႐ိုးမွာ ေဆး႐ံုရွိလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲ´´ဒုတိယမၸိ အႀကံျဖစ္မိျပန္သည္။
တတိယမၸိ ႀကံစည္မိ
ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း နမ္းခမ္းၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ခဲ့စဥ္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ခရစ္ယာန္သာသနာျပဳ ေဒါက္တာဆီးဂေရး၏ ေဆး႐ံုႀကီးကို ေတြ႕ခဲ့ရသျဖင့္ တအံ့တဩ ေငးေမာၾကည့္႐ႈၿပီး ``ငါတို႔ရဟန္းေတာ္မ်ား လည္း အခုလို ေဆး႐ံု တည္ေဆာက္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းမွာပဲ´´ဟု အေတြးဝင္ခဲ့သည္။
သီတဂူအရွင္ အူက်ေရာဂါျဖစ္တုန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ရာမကရစ္ရွနားအသင္းပိုင္ ဂႏၶီေဆး႐ံုသို႔ တက္ေရာက္၍ ကုခဲ့ရေသးသည္။ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးအေနျဖင့္ ဘာသာျခားမ်ား၏ ေဆး႐ံု၌ တက္ေရာက္၍ ကုရျခင္းမွာ ``အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာစိတ္´´ျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ ေအာက္တန္းက် လွေပသည္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံ ကိုယ့္တုိင္းျပည္မွာေန၍ ဘာသာျခားပိုင္ေဆး႐ုံမွာတက္ရသည္မွာ ေတြးၾကည့္ေလ ရွက္စရာေကာင္း ေလပင္တည္း။
ထို႔ေၾကာင့္ ``ငါတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္မ်ား ဦးစီးတဲ့ ေဆး႐ံုရွိသင့္တယ္၊ ငါ စြမ္းႏုိင္တဲ့ တေန႔က်ရင္ ေဆး႐ုံေဆာက္မည္´´ဟူေသာ ခုိင္မာေသာ အဓိ႒ာန္ ခ်လုိက္မိပါသည္။
ဘာသာျခားမ်ား ပိုင္ဆိုင္သည့္ ထိုဆီးဂေရးေဆး႐ံုႏွင့္ ဂႏၶီေဆး႐ံုတို႔က သီတဂူဆရာေတာ္ကို သီတဂူ အာယုဒါနေဆး႐ံုေဆာက္လုပ္ဖို႔အတြက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းခဲ့ၾကသည္။ ယင္းသို႔ တိုက္တြန္း ခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ သီတဂူဆရာေတာ္သည္ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေက်ာ္လႊားၿပီး သီတဂူအာယုဒါနေဆး႐ံုကို ၁၃၅၀-ခုႏွစ္တြင္ ပႏၷက္႐ိုက္၍ ၁၃၅၂-ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ ခဲ့ပါသည္။
ယေန႔သီတဂူေဆး႐ံု
ယေန႔အခ်ိန္၌ ရဟန္း, သာမေဏ, သူေတာ္, သီလရွင္, ဆင္းရဲသားတို႔ အားကိုးရာျဖစ္သည့္ သီတဂူ အထူးကုေဆး႐ံုႀကီးသည္ ျမန္မာျပည္တြင္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလ်က္ ရွိ၏။ ရန္ကုန္, မႏၱေလးၿမိဳ႕မွ အထူးကု ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားက ေန႕စဥ္လုပ္အားဒါနျပဳလုပ္၍ ကုသေပးလ်က္ ရွိေပသည္။
ျပည္ပႏိုင္ငံအသီးသီးမွ အထူးကုဆရာဝန္ႀကီးမ်ားကလည္း ဤေဆး႐ံုႀကီးသို႔ လာေရာက္၍ လုပ္အား ဒါနျပဳေနၾကပါသည္။ ေဆး႐ံုအုပ္, ဆရာဝန္, သူနာျပဳ ဝန္ထမ္းေပါင္း ၇၀-ေက်ာ္တို႔က ေန႔စဥ္ အတြင္းလူနာ ၈၀-ခန္႔၊ အျပင္လူနာ ၂၀ဝ-ခန္႔တို႔ကို ကုသေပးလ်က္ရွိပါသည္။ သီတဂူ အာယုဒါနေဆး႐ံုေတာ္မွ မ်က္စိအလင္း ရရွိသူေပါင္း ၁၅၀ဝ-ခန္႔ ရွိသြားေပၿပီ။
ယခုအခ်ိန္၌ ေဆးရံု၏ အေထြေထြကုန္က်စရိတ္မွာ တစ္လလွ်င္ ပ်မ္းမွ် က်ပ္သိန္း ၇၀-ေက်ာ္ ဝန္းက်င္ ရွိပါသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွ အလွဴရွင္မ်ား၊ ျပည္ပႏိုင္ငံအသီးသီးမွ အလွဴရွင္မ်ားက ေစတနာထက္သန္စြာ လွဴ ဒါန္းလ်က္ရွိေပသည္။

သီတဂူတပည့္ တင္ဆက္သည္။

24 August 2009

အႏွစ္ကုိးပါး (အပုိင္း-၆)



အသားစားနည္း စနစ္
ေနာက္စကားတစ္ခြန္း ဆက္မလို႔ ဘုန္းႀကီးက အားယူ ေနတုန္း ခ်က္ခ်င္းၾကားျဖတ္ၿပီးေတာ့ သူေျပာတယ္။ ဘုန္းႀကီးေျပာလိုက္တဲ့ စကားထဲမွာ ''အသားကို စနစ္တက် စားၿပီးေတာ့'' ဆိုေတာ့ အဲဒါေလးကို သူက ဘယ္လိုမွ မႀကိဳက္ဘဲ ျဖစ္သြားတယ္။
''အသားစားတာ ဘယ္လိုစနစ္ေတြနဲ႔ စားရဦးမွာ လဲ''တဲ့။ သူက ဒီလိုလာတယ္။
ဘုန္းႀကီးက စနစ္ကုိ ေျပာျပလိုက္တယ္။ ''ဗုဒၶက အသားႀကီး ၁ဝ-မ်ဳိး မစားရဘူး။ စားတဲ့အခါ အစြန္း ၃-ပါးမွလဲ လြတ္ရမယ္''။
''အစြန္းသံုးပါးလြတ္ေသာအသား၊ ဆယ္မ်ဳိးေသာ အသားမွ လြတ္ေသာအသားကို စားတဲ့အခါမွာလဲပဲ ပစၥ ေဝကၡဏာ သံုးမ်ဳိးနဲ႔ ဆင္ျခင္၍စား''။
၁။ ဓာတုပစၥေဝကၡဏာ- ဓာတ္သေဘာကုိ ဆင္ျခင္။
၂။ ပဋိကူလပစၥေဝကၡဏာ- စက္ဆုပ္ဘြယ္ အေနနဲ႔ ဆင္ျခင္။
၃။ မဟာပစၥေဝကၡဏာဆိုတာ ရွင္ငယ္, ရဟန္း ငယ္ မ်ား, ဆင္ျခင္ႏွလံုးသြင္းတာ။
''အဲဒီလို ပစၥေဝကၡဏာ သံုးပါးတြင္ တစ္ပါးပါးကို ဆင္ျခင္စား။ အစြန္းသံုးပါးမွ လြတ္တဲ့ အသားကိုစား။ ဆယ္မ်ဳိးေသာ အသားမွလြတ္ေသာအသားကိုစား။ အဲဒါ အသားစားတဲ့စနစ္ပဲဗ်၊ ဗုဒၶ ေပးထားတဲ့ စနစ္ပဲ''လုိ႔ ဘုန္း ႀကီးက ဒီလိုေျပာလုိက္ေရာ သူက တက္လာျပန္တယ္။ ''ဗုဒၶ ဟာ အသားမစားပါဘူး၊ ဗုဒၶကိုယ္တုိင္ အသားမစားဘူး ဆိုတာ အရွင္ဘုရား နားလည္ရဲ႕လား''တဲ့ သူက။
''ဗုဒၶဟာ အသားမစားဘူးလုိ႔ ဒကာႀကီး ဘယ္လုိလုပ္ ေျပာႏိုင္တာလဲ။ အေထာက္အထား ျပစမ္းပါ'' လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ေမးလုိက္ေတာ့ သူက ''တျခား မျပပါရေစနဲ႔၊ ဗုဒၶဟာ အလြန္ႀကီးမားတဲ့ မဟာက႐ုဏာရွင္, အလြန္ႀကီးမားတဲ့ ေမတၱာရွင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ အလြန္ႀကီးမားတဲ့ ေမတၱာရွင္, က႐ုဏာရွင္ တစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ အသားကို မစားႏိုင္ဘူး၊ မစားဘူး''တဲ့။
''ဟုတ္ပါတယ္။ ႀကီးမားတဲ့ ေမတၱာက႐ုဏာ ဗုဒၶမွာ ရိွပါတယ္။ လက္ခံပါတယ္။ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္ အဲဒီလို စားနည္းစနစ္ကို ခ်ေပးခဲ့တယ္ဆိုတာကို ဒကာႀကီး စာမွ ဖတ္ဖူးရဲ႕လား''လို႔ေျပာလုိက္ေရာ သူစိတ္ဆိုးသြားတယ္။
''ရဟန္းေတာ္မ်ား အသားမစားထုိက္ဘူးလို႔ ဆိုၿပီး ေတာ့ ရဟန္းတစ္ပါးက ေတာင္းပန္ခဲ့တဲ့အခ်က္ကို ျမတ္စြာ ဘုရားက ပယ္ခ်ခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုေရာ ဒကာႀကီး ဖတ္ဖူးရဲလား''ဆိုေတာ့ သူက ''မဖတ္ဖူးဘူး''တဲ့။
''အဲဒါ ဒကာႀကီး ညံ့တာပဲ''လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက သူ႔ကို တုိ႔လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ သူ ပုိၿပီးစိတ္ဆုိးေတာ့တာပဲ။ သူက သက္သက္လြတ္စားတဲ့လူ။ ေဒါသေတြ တ႐ွဴး႐ွဴးထေနတယ္။ ဒီက အသားစားတဲ့လူ။ ေဒါသမျဖစ္ပါဘူး။ သူ႔ကို ေဒါသ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ တေျဖးေျဖး တို႔ေပးေနတာ။
ေမတၱာအေၾကာင္း ေျပာေနၾကတာဆိုေတာ့ ေဒါသထြက္ရင္ ႐ႈံးတာပဲ။ ဘုန္းႀကီးက ေဒါသမထြက္ေတာ့ အဲဒီပြဲမွာ ဘုန္းႀကီး လုံးဝႏုိင္ခဲ့တယ္။

ေဒဝဒတ္ပန္ၾကားခဲ့တဲ့ ပဥၥဝတၴဳယာစန
၁။ သာသနာေတာ္ထမ္း ရဟန္းမွန္ရင္ အသား မစားရဘူး။
၂။ သကၤန္း သံုးထည္တည္း ဝတ္ရမယ္။
၃။ ပံ့သကူသကၤန္းကိုပဲ ဝတ္ရမယ္။
၄။ ေတာထဲမွာပဲ ေနရမယ္။
၅။ သစ္ပင္ေအာက္မွာပဲ ေနရမယ္။
''ဒကာႀကီး ရွင္ေဒဝဒတ္ သည္ ဘုရားကိုယ္ေတာ္ ျမတ္ႀကီးကို သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ ေဆာင္ၿပီးေတာ့ အဲဒီလုိ ေတာင္းပန္ခဲ့ဖူးတယ္ဆုိတာကို ၾကားဖူးရဲ႕လား''လုိ႔ ေမး လုိက္ေတာ့ ''ၾကားဖူးတယ္ ေျပာရမလား, မၾကားဖူးဘူးလို႔ ေျပာရမလား''ဆိုၿပီး သူ ေခါင္းငံု႔ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားေနတယ္။
စဥ္းစားၿပီးေတာ့မွ ''အဲဒါ ၾကားဖူးပါတယ္''တဲ့။ ''ဒါေပမယ့္ဗ်ာ အဲဒီေတာင္းပန္ခ်က္ဟာ အလြန္ေကာင္းတဲ့ ေတာင္းပန္ခ်က္ပဲ''တဲ့ သူက။
''အဲဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေတာင္းပန္ခ်က္ကို ျမတ္စြာဘုရား ပယ္ခ်ပစ္လုိက္တယ္ဆိုတာကိုေရာ ၾကားဖူးရဲ႕ လား''လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ထပ္ေမးေတာ့ သူက ''မသိဘူး''တဲ့။
''အဲဒါ မသိလုိ႔ရိွရင္ ေဟာဒီ 'ဓမၼကိတၱိဝိဟာရ' မွာ ပိဋကတ္သုံးပုံရွိတယ္။ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ တည္းခိုတာက ဓမၼကိတၱိဝိဟာရမွာ တည္းခိုတယ္။ ဒီ ဓမၼကိတၱိဝိဟာရမွာ နီေပါသီလရွင္ ေဒၚသုဓမၼဝတီဆုိတာ ရိွပါတယ္။ ေဒၚသုဓမၼဝတီထံမွာ အဲဒီပိဋကတ္စာအုပ္ကို ဖြင့္ၿပီးေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ပါ။ မဖတ္တတ္ရင္လဲ သူ႔ကို ဖတ္ခုိင္း အဓိပၸာယ္ကို ေျပာျပလိမ့္မယ္''။
ေဒဝဒတ္ ေတာင္းပန္ခဲ့တဲ့ သက္သက္လြတ္ဝါဒကို ျမတ္စြာဘုရား ပယ္ခ်ယ္လိုက္တာဆုိတဲ့အေၾကာင္း 'ဝိနည္း စူဠဝဂၢပါဠိေတာ္' မွာ ရိွပါတယ္။
''ဒကာႀကီး ျမတ္ဗုဒၶ အသားစားတယ္ဆိုတာကို တထစ္ခ်သာ မွတ္ထားစမ္းပါ။ ဒါေပမဲ့ စားတာက စနစ္တက် စားတာ''။
''ၿပီးေတာ့ ဘုရားရွင္ကို ပရိနိဗၺာန္စံခါနီး စုႏၵ ေရႊပန္းတိမ္သည္ ကပ္တာ ဝက္သားပဲ''လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ''ဝက္သားမဟုတ္ဘူး။ ဝက္ေတြသြားတဲ့လမ္းမွာေပါက္တဲ့ မႈိ''တဲ့။

တစ္ကမၻာလံုးက ျငင္းေနၾကတဲ့ စာတစ္ပုဒ္
''သူကရမဒၵဝပုဒ္ကို 'ႏူးညံ့တဲ့ဝက္ပ်ိဳသား'လုိ႔ ဘာသာျပန္ ရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ 'မႈိ'လို႔ ဘာသာျပန္ရ မလား'' ဆိုတာကို တစ္ကမၻာလုံးက ျငင္းေနၾကတယ္။
အဲဒီ ''သူကရမဒၵဝ''သည္ တစ္ကမၻာလံုးက ျငင္းေနၾကတဲ့ ပါဠိပုဒ္။
အထ ေခါ စုေႏၵာ ကမၼာရပုေတၱာ တႆာရတၱိယာ အစၥေယန သေကနိေဝသေန ပဏီတံ၊ ခါဒနီယံ ေဘာ ဇနိယံ ပဋိယာဒါေပတြာ ပဟူတဥၥ သူကရမဒၵဝံ။ (သုတ္ မဟာဝါ)
သူတို႔က ''သူကရဆိုတာက ဝက္။ မဒၵဝဆိုတာက နင္းတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကိုယူတယ္။ ဒီေတာ့ 'ဝက္ နင္းတဲ့ ေျမႀကီးမွာ ေပါက္တဲ့မႈိ' ပဲ'' တဲ့။
အဲဒီပုဒ္ကို ဘုန္းႀကီးက ဆက္ၿပီးေတာ့ မျငင္းေတာ့ဘူး။ ဒီပုဒ္က တစ္ကမၻာလံုး ျငင္းေနၾကတာ။
''ေကာင္းၿပီ ဒကာႀကီး 'သူကရမဒၵဝ'ကို ဝက္သား လုိ႔ လက္မခံဘူး။ ဝက္နင္းတဲ့ေနရာမွာ ေပါက္တဲ့မႈိလို႔ ဆိုရင္ ထားပါေတာ့။ အဲဒါကုိ မျငင္းလိုပါဘူး''။
''ေနာက္တခု ေျပာမယ္။ ဥဂၢသူၾကြယ္ႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားကို ဆြမ္းကပ္တဲ့အေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပတဲ့ 'ဥဂၢ သုတၱန္'ဆိုတာရွိတယ္၊ ဥဂၢသုတၱန္ကို ဒကာႀကီး ဖတ္ဖူးရဲ႕ လား''။
သူ ဗဟုသုတနည္းတာေတြကို ေပၚေအာင္လို႔ ဘုန္းႀကီးက လူၾကားထဲ အဲဒါေတြကိုခ်ည္း ေမးတာပဲ။
''ဖတ္ဖူးရဲ႕လား''ေမးေတာ့ ''မဖတ္ဖူးဘူး''တဲ့။
''မဖတ္ဖူးရင္ ေျပာျပမယ္။ ဥဂၢေသန သူၾကြယ္ႀကီး ဘုရားဆြမ္းကပ္တုန္းက ေလွ်ာက္တယ္''။
ပီယံ ေမ ဘေႏၲ မနာပံ သမၸႏၷေကာလကံ သူကရ မံသံ။ (သူကရ= ဝက္။ မံသ= အသား)။
''ဆီးသီးနဲ႔ခ်က္ထားတဲ့ ဝက္သားဟင္းကို တပည့္ ေတာ္အား ခ်ီးေျမႇာက္ေသာအားျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရား လက္ခံ ေတာ္မူပါ။'' အဲဒီလုိ ဥဂၢေသနက ေလွ်ာက္တယ္။ ဘုရားကလည္း လက္ခံေတာ္မူတယ္။

အပုိင္း- (၇) ေမွ်ာ္

23 August 2009

ဗုဒၶဘာသာကုိ ယုံၾကည္မႈ


ဗုဒၶဘာသာကုိ ယုံၾကည္မႈ
(သုိ႔မဟုတ္)
ပညာအေပၚမွာတည္ေဆာက္ထားသည့္ သဒၶါ
------------

တစ္ခုေသာအခါ ျမတ္ဗုဒၶသည္ အိုးလုပ္သူတို႔ ၏တဲ၌ ခရီးသြားခိုက္ ဝင္ေရာက္နားခို၏။ ထိုတဲ၌ ဗုဒၶ၏ေရွး ဦး စြာက ရေသ့တစ္ေယာက္ ဝင္ေရာက္ၿပီး တည္ခိုေနထိုင္ ဆဲျဖစ္ေန၏။ အိုးလုပ္တဲႀကီးက က်ယ္ဝန္းဟန္တူပါသည္။ ရဟန္းႏွင့္ ရေသ့တို႔ႏွစ္ေယာက္ လြတ္လပ္စြာ တည္းခိုခြင့္ ရွိၾက၏။တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္မူကား မသိရွိၾက။ ဗုဒၶကလည္း ရေသ့ကိုေလ့လာ၊ ရေသ့ကလည္း ဗုဒၶကိုေလ့လာ၊ ထို႔ေနာက္ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ မိတ္ဆက္ၾက၏။ ျမတ္ဗုဒၶက ထိုရေသ့ကိုေမး၏။
"သင္သည္ မည္သူ႔ကို ရည္ညႊန္း၍ ရေသ့ဝတ္ သနည္း"။ ရေသ့ကေျဖ၏။ "အကြ်ႏု္ပ္၏ဆရာသည္သက်မုနိ ေဂါတမဗုဒၶျဖစ္၏။ သက်မုနိ ေဂါတမဗုဒၶကို ဆရာဟူ၍ ရည္ ညႊန္းကာ ရေသ့ျပဳခဲ့ပါသည္။ အကြ်ႏု္ပ္သည္ သက်မုနိေဂါတ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဓမၼကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ပါသည္"ဟု ေျဖၾကား၏။
"သင္သည္ သင့္ဆရာကို ျမင္ဖူးသေလာ"။
"မျမင္ဖူးပါ"။
"သင့္ဆရာ၏ ဓမၼကိုေကာ ၾကားဖူးၿပီးၿပီေလာ"။
"မၾကားဖူးေသးပါ"
"သို႔ျဖစ္လွ်င္ ငါသည္ သင့္ကို ဓမၼတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေဟာျပမည္၊ နားၾကားမည္ေလာ"။
"နာၾကားပါမည္"ဟု ေျဖၾကားေသာအခါ ျမတ္ဗုဒၶ က သစၥာေလးပါး ျမတ္တရားကို ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။ ဓမၼ၏နိဂံုး၌ ထိုရေသ့သည္ သစၥာကိုအႀကြင္းမဲ့ထြင္းေဖာက္၍ သိျမင္ သြားေလသည္။
ဤ၌ သစၥာကိုရွာေဖြသူ ရေသ့ပုကၠဳသာတိသည္ သူ႔အား သစၥာတရားေဟာျပေနသည့္ သူ႔ဆရာဗုဒၶကိုပင္ သူသည္ ဗုဒၶမွန္းသိခဲ့သည္ မဟုတ္ေပ။ သစၥာတရားကို ထိုးထြင္းသိျမင္ၿပီးမွသာလွ်င္ ထိုသစၥာတရားေဟာၾကား သူဟာ သူရည္မွန္းထားေသာ သူ႔ဆရာမွန္းသိခဲ့ေလသည္။
ထိုအခါမွ ရေသ့သည္ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ အိုးလုပ္တဲ၌ တစ္ညတာ အတူေနခဲ့ရာ ဗုဒၶမွန္းမသိ အ႐ိုအေသမျပဳခဲ့မိ သည္တို႔ကို ရွိခိုးဝန္ခ် ေတာင္းပန္ကန္ေတာ့ခဲ့ေလသည္။ သစၥာကို အလွ်င္သိ၊ သစၥာကိုေဟာၾကားသည့္ သူ႔ဆရာကို ေနာက္မွသာ သိသည့္ ပုကၠဳသာတိသည္ ျမတ္ဗုဒၶထံ တပည့္ခံ၍ ရဟန္းျပဳခဲ့ ေလသည္။
ကိုးကြယ္မႈကိုအေျခခံသည့္ Religion-ဟူ ေသာ ဘာသာတရားအားလံုးတို႔သည္ ယံုၾကည္မႈအေပၚ၌ တည္ ေဆာက္ထားၾကကုန္၏။ ဉာဏ္မပါေသာ ထိုယံုၾကည္မႈတို႔ သည္ အကန္းတို႔သာျဖစ္ၾကကုန္၏။
ဗုဒၶ၏အဆံုးအမက ယံုၾကည္ျခင္း သဒၶါကို ေၾကာင္းက်ိဳးဆင္ျခင္သိျမင္ျခင္း ဟူေသာ ပညာေပၚ၌ တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ သဒၶါဟူေသာ ယံုၾကည္ျခင္းမွာလည္း ေက်နပ္သေဘာတူ လက္ခံၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ခ်ယံုၾကည္ျခင္းျဖစ္၏။ ေက်နပ္ျခင္း သေဘာတူညီျခင္း ေၾကာင္းက်ိဳးဆင္ ျခင္ျခင္းမရွိေသာ ယံုၾကည္ျခင္းမ်ိဳးကို ဗုဒၶသာသနာေတာ္က အကန္းယံုဟု ဆိုႏိုင္သည္။
ေၾကာင္းက်ိဳးသိျမင္ဆင္ျခင္ၿပီးမွ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ေသာ သဒၶါျဖင့္ ကိုးကြယ္ျခင္းမ်ိဳးသည္ အဆင့္ ျမင့္ကိုးကြယ္ျခင္း (သို႔မဟုတ္) တကယ္ပင္ သရဏဂံုတင္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ၄-ရာစုႏွစ္က အလြန္ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားသည့္ ႀကီးက်ယ္ေသာ အေတြးအေခၚပညာရွင္ အာသိဂၤဆရာ ႀကီး၏ အဘိဓမၼာက်မ္းအရ သဒၶါသည္ အဆင့္သံုးဆင့္ ရွိသည္။
၁။ အေၾကာင္းအခ်က္တစ္ခုကို ျပည့္စံုအခိုင္အမာ ယံုၾကည္ျခင္း၊ သို႔ေသာ္ ယုတၲိရွိေသာ အရည္အခ်င္းကို နားမ လည္ေသး။
၂။ ယုတၲိေကာင္းေသာ အရည္အခ်င္းတစ္ခုကို သိျမင္ နားလည္၍ ရႊင္လန္းစြာ ယံုၾကည္၏၊ သို႔ေသာ္ အယူ ဝါဒတစ္ခုကို လက္မခံေသး။
၃။ ျပည့္စံုခိုင္ၿမဲစြာလည္းသေဘာတူ၏။ယံုၾကည္ ေလာက္ေသာ အရည္အခ်င္းကိုလည္း ေကာင္းစြာဆင္ျခင္ ႏိုင္၏။ အယူဝါဒတစ္ခုခုကိုလည္း ရႊင္လန္းစိတ္ဝင္စားစြာ လက္ခံယံုၾကည္၏။ အာသိဂၤအဘိဓမၼာဆရာႀကီးက သူ၏အဘိဓမၼာ သမုစၥယက်မ္းတြင္ ဤသို႔ဆိုခဲ့ေလသည္။
ဗုဒၶေဃာသဆရာႀကီး၏ အဘိဓမၼာအဖြင့္က်မ္း ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာတို႔တြင္လည္း
၁။ အစဥ္အလာအားျဖင့္ ယံုၾကည္ ျခင္း၊
၂။သင္ၾကားျခင္း, နာၾကားျခင္းတို႔ျဖင့္ တိုးတက္လာေသာ ယံုၾကည္ျခင္း၊
၃။က်င့္သံုးမႈကို အေျခခံ၍ ေပါက္ေရာက္ေသာ ယံုၾကည္ျခင္း၊
၄။သစၥာသိေသာေၾကာင့္ အျမင့္ဆံုးေရာက္ရွိသည့္ ယံုၾကည္ျခင္းတို႔ျဖင့္ ခြဲျခားျပခဲ့ေလသည္။
အစဥ္အလာအားျဖင့္ ယံုၾကည္လက္ခံျခင္း Traditional Belief-သည္ အကန္းယံု Blind Faith ႏွင့္ ေရာေႏွာဆက္စပ္မႈရွိေလသည္။ ယံုၾကည္ျခင္း မယံုၾကည္ျခင္း ဆိုတဲ့ ျပႆနာ၌ ျမင္ျခင္း မျမင္ျခင္းဟူေသာ အဓိပၸါယ္မ်ား ပါဝင္သည္။ ျမင္ရလွ်င္ယံု၏။ မျမင္ရလွ်င္ မယံုႏိုင္ဟူေသာ ေလာကစကား၌ Seeing and blinding-တို႔ ဟန္ခ်က္ညီစြာ ေပါင္းစပ္ေပးသည့္ အဓိပၸါယ္ျဖစ္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ သိျမင္ျခင္းဟူေသာ စာလံုးတိုင္း၌ ယံု ၾကည္ျခင္းဟူေသာအဓိပၸါယ္ပါရမည္။ ယံုၾကည္ျခင္းဟူေသာ စာလံုး၌လည္း သိျမင္ျခင္းဟူေသာ အဓိပၸါယ္ပါရမည္။
သို႔ ေသာ္လည္း ပတၲျမားလံုးကို လက္တြင္ဆုပ္ထားေသာ လူတစ္ ေယာက္က ငါ ပတၲျမားလံုးကို ဆုပ္ထားသည္ သင္ယံုရဲ့လားဟု အျခားသူတစ္ေယာက္ကို ေမးလွ်င္ ထိုသူက ေျပာႏိုင္သည္ "ငါသည္ ထိုပတၲျမားကို မျမင္ရေသာေၾကာင့္ မယံုဘူး" အကယ္၍ လက္သီးဆုပ္ကို ဖြင့္လွ်က္ လက္ဖဝါးျပင္တြင္ ပတၲျမားကို တင္ျပလိုက္လွ်င္ ထိုသူကိုယ္တိုင္ ျမင္ရသည္ျဖစ္ ျခင္းေၾကာင့္ ထိုသူသည္ ကြ်ႏု္ပ္မယံုဟု ေျပာဆိုဖြယ္ရာမရွိ ေတာ့ေပ။
ထို႔ေၾကာင့္ သစၥာကို႐ႈျမင္ရာ၌ လက္ဖဝါးျပင္တြင္ တင္ထားေသာပတၲျမားကို ထင္ရွားစြာျမင္ရ သကဲ့သို႔ သိျမင္ရမည္ရမည္မွာ ျမတ္ဗုဒၶဓမၼ၌ သစၥာ၏ သေဘာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ေကသမုတၲိရြာ၌ အတၲနာဝ ဇာေနယ်ာထ- ကုိယ္တုိင္ စူးစမ္းေလလာၿပီး သိေအာင္လုပ္ၾကပါ-ဟူေသာစကားကို ကာလာမတို႔ အား ျမတ္ဗုဒၶ မိန္႔ၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
သစၥာကို သိျခင္းဟူသည္ ကိုးကြယ္ျခင္း ဆည္းကပ္ျခင္း ယံုၾကည္ျခင္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ျခင္း ၿငိကပ္ျခင္း တဆင့္ၾကားျခင္း ယုတၲိရွာျခင္း ခန္႔မွန္းေတြးဆျခင္း ဓေလ့ ထံုးစံ တဆင့္ၾကား ေကာလဟလမ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္ေသာဥာဏ္ျဖင့္ ေဖာက္ထြင္း သိျမင္ေသာ သႏၵိ႒ိက အျမင္မ်ိဳး ျဖစ္ေလသည္။
နိဗၺာန္ကို ျမင္ေသာသူဟူသည္ကား မိမိ၏ ကိေလ သာ အေမွာင္ကိုမိမိကိုယ္တိုင္ ပယ္ေဖ်ာက္ၿပီးသူသာျဖစ္သည္။ မိမိ၏ကိေလသာအေမွာင္ကို မိမိကိုယ္တိုင္မပယ္ ေဖ်ာက္ႏိုင္ ေသးသူသည္ ယံုၾကည္ျခင္း ကိုးကြယ္ျခင္း ႏွစ္သက္ျခင္း လက္ခံျခင္း တဆင့္ၾကားျခင္း ယုတၲိရွာျခင္း မွန္းဆျခင္းတို႔ျဖင့္ နိဗၺာန္ကို တကယ္မျမင္ႏိုင္ေပ။
နိဗၺာန္ကို ယံုၾကည္ျခင္းသည္ ပဓာနက်သည့္ကိစၥမ ဟုတ္၊သိျခင္းျမင္ျခင္းသည္သာ ပဓာနျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ဓမၼ၌ ဧဟိပႆိကဟူေသာ ဂုဏ္အရည္အခ်င္း တစ္ခု ရွိေလသည္။
ဧဟိပႆိကဆိုသည္ကား Come and see- လာၾကၾကည့္ၾကဟု ဖိတ္ေခၚေနျခင္းျဖစ္သည္။ Come and believe - လာၾကယံုၾကည္ၾကဟု ဖိတ္ေခၚေနျခင္း မဟုတ္။ ဗုဒၶစာေပ၌ သစၥာကို သိေသာပုဂၢိဳလ္တို႔၏ အေၾကာင္း အရာကို ေဖၚျပေသာ ေနရာတိုင္း၌ ဝိရဇံ ဝီတမလံ ဓမၼစကၡံဳ ဥဒပါဒိ-ျမဴကင္းေသာအညစ္အေၾကးကင္းေသာ ဓမၼစကၡဳ သည္ျဖစ္၏။
"The dustless and stainless Eye to Truth (Dhamma cak khu) has arisen" သစၥာကိုျမင္၏။ သစၥာကို ရ၏။ သစၥာဥာဏ္သို႔ေရာက္၏။ သစၥာကိုသိ၏။ သစၥာကို ထြင္းေဖာက္၏။ ယံုမွားမႈအားလံုးကို ပယ္ေဖ်ာက္၏။ ေတြေဝျခင္းမရွိ။ မွန္ေသာဥာဏ္ျဖင့္သိ၏။
(ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ) ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္၏ေဗာဓိဥာဏ္ကို ရေတာ္မူရာ၌လည္း"စကၡံဳ ဥဒပါဒိ ဥာဏံ ဥဒပါဒိ၊ ပညာ ဥဒပါဒိ၊ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ၊ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ-မ်က္လံုးျဖစ္ လာ၏။ ပညာဥာဏ္ျဖစ္လာ၏။ ေဗာဓိဥာဏ္ျဖစ္လာ၏။ ဝိဇၨာဥာဏ္ျဖစ္လာ၏။ အဝိဇၨာအေမွာင္ေဖ်ာက္၍ ဝိဇၨာအေရာင္ ေရာက္လာ၏"ဟု ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ပင္ မိန္႔ေတာ္မူ ခဲ့ပါသည္။
ဒုကၡမရွိရာျဖစ္သည့္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို ဥာဏ္ျဖင့္သာ ျမင္ႏိုင္ သိႏိုင္သည္။ ယံုၾကည္႐ံုမွ်ျဖင့္ ျမင္သိေနေသာ အရာမ်ိဳးမ ဟုတ္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စစ္မွန္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏ ယုံၾကည္မႈ သဒၶါတရားသည္ ပညာေပၚ၌ တည္ေဆာက္ထားပါသည္။

22 August 2009

အႏွစ္ကုိးပါး (အပိုင္-၅)


ႏွစ္ဘက္လွဖုိ႔ အေရးႀကီး

သီဟုိဠ္ဘုန္းႀကီးေတြကုိ စကားႏုိင္ေအာင္သာ အဲဒီလုိ ေျပာလုိက္တာပါ၊ တကယ္ေတာ့ ပိဋကတ္စာေပ တတ္ဖုိ႔လုိသလုိ အဂၤလိပ္စာစတဲ့ေလာကီစာေပေတြကို လည္း တတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။
ေလာကီစာေပေတြကို တတ္ရင္ ဆက္သြယ္မႈ မီဒီယာေတြကုိ ေကာင္းေကာင္း အသုံခ်ႏုိင္တယ္။ အဲဒီလုိ အသုံးခ်ႏိုင္ေတာ့ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ သာသနာျပဳ လုပ္ငန္း ေတြ ပုိၿပီးေတာ့ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ႏွင့္ ေအာင္ျမင္တာေပါ့။
ဗမာဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ဟာ ေလာကီ စာေပေတြကုိ မတတ္ျခင္းပဲ။ ပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ပတ္သက္ လာရင္ ျမန္မာျပည္က ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ဘယ္သူကမွ မေက်ာ္ႏုိင္ဘူး။ ႏုိင္ငံျခားစာေပေတြကို မတတ္ေတာ့ ႏုိင္ငံ တကာကို မထုိးေဖာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးက စစ္ကိုင္းေတာင္မွာ ဗုဒၶ တကၠသုိလ္ႀကီး တည္ေဆာက္ဖုိ႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ အဲဒီ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ႀကီးကေနၿပီးေတာ့ ပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ဘာသႏၲရစာေပေတြကို တတ္ကြၽမ္းတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ ေမြးထုတ္ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
နီေပါႏိုင္ငံမွာ ေဟာတဲ့ေမတၱာတရားေတာ္
ဘယ္လိုမွေက်နပ္ေအာင္ ေျပာလို႔မရခဲ့တာ တစ္ခု ရွိတယ္။ နီေပါႏုိင္ငံမွာ တရားေဟာတုန္းကပဲ။ အဲဒီမွာ ဘုန္းႀကီးက ေမတၱာတရား ေဟာတယ္။ အဲဒီေမတၱာ တရား ပြဲအၿပီးမွာ ''ကိုင္း ေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေမး'' ဆိုေတာ့ လူေပါင္း ၁၂-ေယာက္က ေမးခြန္းေပါင္း ၃၅-ခု ဘုန္းႀကီး ကို ေမးၾကတယ္။
ညေန ၃-နာရီကစၿပီး ေျဖလိုက္ရတာ ည-၇နာရီ ထိုးေရာ။ အဲဒီေန႔က အေမာဆံုးပဲ။ ေပ်ာ္စရာလဲ အလြန္ ေကာင္းတယ္။ တခါတည္း အႀကိတ္အနယ္ပဲ။ အျပန္ အလွန္ ေျပာေနၾကရတာ။
အသက္ ၆ဝ-ေလာက္ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ''အရွင္ဘုရား ေမတၱာတရား ေဟာတာ အလြန္ေကာင္း ပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္ တစ္ခု ေမးပါ့မယ္။ ေမတၱာတရား ေဟာသြားတဲ့ အရွင္ဘုရားဟာ အသားစားပါသလား''တဲ့။
ဘုန္းႀကီးက ခ်က္ခ်င္းမေျဖပဲနဲ႔ အဲဒီလူမ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာက ေတာ္ေတာ္ တင္းမာေနတယ္။ ''အင္း သူေတာ့ ငါ့ကို မေက်နပ္ဘူး။ ငါ့ကိုတြယ္ခ်င္လို႔ သူ ေမးတာ'' လုိ႔ သိတယ္။ ငါ့တြယ္ခ်င္လို႔ သူေမးတာ။
ကိုယ္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္း သတိေပး လိုက္တယ္။ ''အႀကိတ္အနယ္ ဒီလိုစကား ေျပာတဲ့ ေနရာမွာ မင္း စိတ္မတိုနဲ႔၊ စိတ္တိုယင္ ႐ႈံးမယ္၊ ေဟာထားတာက ေမတၱာတရား။ မင္းစိတ္မတုိနဲ႔''ဆုိၿပီး သတိေပးလုိက္တယ္။
ေမတၱာေဟာတဲ့ဘုန္းႀကီး အသားစားသလားလုိ႔ ဆိုလာကတည္းကိုက သူက မေက်နပ္လုိ႔ ဒါ တက္လာ တာ။ အဲဒါ ေက်နပ္ေအာင္ ေျဖမွ။ သူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ လိုက္ေတာ့ တင္းတင္းမာမာ ျဖစ္ေနတယ္။ တင္းတင္းမာမာ ႀကီးျဖစ္ေန ေတာ့ ဘုန္းႀကီးက သိၿပီ။ ဒီလူဟာ စိတ္ဆိုးလို႔ ငါ့ အေပၚမွာ မေက်နပ္လုိ႔ သူေမးတာ။
ေမတၱာတရားကုိ မယံုဘူး
ငါကေတာ့ ေမတၱာတရားေဟာတဲ့ ဘုန္းႀကီး ဆို ေတာ့ ေမတၱာနဲ႔ပဲေျဖမွ ျဖစ္မယ္၊ စိတ္ဆိုးတဲ့အမူအရာ ငါ ျပလို႔ေတာ့မျဖစ္ဘူး။
''ေကာင္းပါၿပီ ဒကာႀကီး ေျဖပါ့မယ္၊ မေျဖေသးခင္ တစ္ခု မွတ္သားထားပါ''။
''ေမတၱာတရားကို အစားအစာနဲ႔ မသတ္မွတ္ရ ဘူးဆိုတာေလးကို ဒကာႀကီး ေရွးဦးစြာမွတ္သားထားပါဦး။ ေမတၱာ ရွိတယ္, မရွိဘူးဆိုတာကို အစားအစာနဲ႔ ဒကာႀကီး သတ္မွတ္မယ္လို႔ မႀကံပါနဲ႔''လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ေျပာလုိက္ တယ္။
အဲဒီေတာ့မွ သူပိုၿပီးေတာ့ ေဒါသထြက္လာတယ္။တခါတည္း ေခါင္းေတြ ေထာင္လာၿပီးေတာ့ 'အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ေမးတာကို ေျဖပါ၊ အရွင္ဘုရား အသားစား သလား, မစားဘူးလားဆိုတာကုိပဲ သိခ်င္ပါတယ္''တဲ့။
ဘုန္းႀကီးက ''ဟုတ္ပါတယ္၊ ငါ ေမတၱာတရားလဲ ေဟာပါတယ္၊ အသားေရာ ငါးေရာ အကုန္လံုး စားပါ တယ္''လုိ႔ေျပာလုိက္ေတာ့ သူက I don't believe in your lovingkindness ''အရွင္ဘုရားေဟာတဲ့ ေမတၱာတရားကို တပည့္ေတာ္ မယံုဘူး''တဲ့။
အဲဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးက သေဘာက်သြားတယ္။ ဟုတ္ၿပီ၊ ''ဒီလူႀကီးကို ငါႏိုင္ၿပီ''လို႔ သေဘာကို က်ေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူက စိတ္ဆိုးေနတာကုိး။ ''ဒီလူဟာ သက္သက္လြတ္သမားျဖစ္ရမယ္၊ သက္သက္လြတ္္ဝါဒကို အလြန္စြဲေနတဲ့ ဟိႏၵဴတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရမယ္''လုိ႔ဘုန္းႀကီးက ေတြးမိတယ္။
ဒီက ''အသားစားတယ္''လို႔ ေျပာလိုက္ကတည္း ကိုက သူ ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ တက္လာတယ္။ ''ငါေတာ့ ဒီလူကို အႏိုင္ခ်မယ္၊ ႏိုင္ကိုႏိုင္ရမယ္''လုိ႔ ဘုန္းႀကီး သိလုိက္တယ္။
''အရွင္ဘုရား အသားစားတယ္ဆို ျပီးေတာ့ ေမတၱာ တရားလဲေဟာေတာ့ အရွင္ဘုရားရဲ႕ေမတၱာ တပည့္ေတာ္ မယံုႏိုင္ဘူး''လုိ႔ ေျပာေတာ့ ဘုန္းႀကီးက ''ေကာင္းပါၿပီ၊ မင္း ယံုဖို႔ ငါ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေမတၱာတရား ဘယ္လိုပြားရမယ္ ဆိုတာသာ ငါ ေျပာေန တာပါ''။
အဲဒီလိုေျပာၿပီးေတာ့မွ ဘုန္းႀကီးက ရွင္းျပတယ္။ ''ေမတၱာတရားရဲ႕သေဘာကို ဒကာႀကီး သေဘာေပါက္ဖို႔က ေမတၱာတရားဆိုတာဟာ မိမိႏွလံုးသားထဲက ေဒါသကို ပယ္ ေဖ်ာက္ဖုိ႔, ေဒါသကို ႏွိမ္နင္းဖုိ႔သာ လိုရင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ကို ဒကာႀကီး နားလည္ထားစမ္းပါ''။
''ေဒါသကိုပယ္ဖို႔ရန္ ေမတၱာပြားရတယ္ ဒကာႀကီး။ ဗုဒၶက ေဟာထားတယ္။ ေမတၱာဘာဝနာဟာ ဘာအတြက္ လဲ။ ေဒါသကို ႏွိမ္နင္းဖုိ႔ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ အသားေတြ ဘယ္လိုပဲ စားေစကာမူ အဲဒီအသားကို စနစ္က်က် စားၿပီး ေတာ့ ေဒါသကို ႏွိမ္နင္းႏိုင္ရင္ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ ေမတၱာ လုပ္ ငန္းမွာ ေအာင္ျမင္တယ္''။
အပိုင္း (၆)ေမွ်ာ္

ဗုဒၶဝါဒဟူသည္


ဗုဒၶဝါဒသည္ Religion လား? Philosophy လား?
ဗုဒၶဝါဒသည္ Religion လား? Philosophy လား? ဟူေသာေမးခြန္းကို မၾကာခဏေမးၾက၏။ ေမးခြန္းရွင္တို႔က Religion-လို႔ပဲေခၚေခၚ၊ Philosophy-လို႔ပဲေခၚေခၚ မည္သို႔ ေခၚေစကာမူ ထိုအမည္နာမသည္ အေရးႀကီးကိစၥမဟုတ္ေပ။ ေမးခြန္းရွင္တို႔ မည္သို႔အမည္နာမည္ကိုပဲ တပ္တပ္၊ မည္သို႔ အမည္ကဒ္ကိုပဲကပ္ကပ္၊Buddhism-သည္ ဗုဒၶ၏အဆံုးအမ အျဖစ္ ရပ္တည္ေနမည္သာျဖစ္သည္။
နာမပညတ္သည္ အထည္ကိုယ္ျဒဗ္မရွိ၊ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ေပးထားေသာ ဤ Buddhism-အမည္နာမသည္ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမမ်ားအတြက္ အလြန္အေရးႀကီးေသာ ကိစၥမဟုတ္၊ သို႔ေသာ္ မည္သည့္အရာဝတၳဳမဆို ေခၚေဝၚေျပာဆိုဖို႔ အမည္ နာမတစ္ခုေတာ့ လိုအပ္ပါသည္။
'ႏွင္းဆီပန္း'ဟု ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ေခၚထားေသာအမည္တစ္ ခု၌ အဘယ္ရာဝတၳဳသည္ ႏွင္းဆီပန္းျဖစ္ပါသနည္း။ အေရာင္ကိုေခၚမည္ေလာ၊ အနံ႔ကိုေခၚမည္ေလာ၊ ပန္းပြင့္ျဒဗ္ ကိုေခၚမည္ေလာ၊ ပန္းပြင့္ပံုသ႑ာန္ကို ေခၚမည္ေလာ၊ အျခားအမည္ျဖင့္ ေခၚၾကေသာ အျခားပန္းပြင့္တို႔မွာလည္း ႏွင္းဆီကဲ့သို႔ေသာ ေမႊးႀကိဳင္သည့္ရနံ႔ ရွိၾကမည္သာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ပံုသ႑ာန္ႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းပံုတို႔ကေတာ့ တူၾကမည္မဟုတ္ ေပ။
ထို႔ေၾကာင့္ သစၥာ၌ အမည္နာမ မလိုေပ၊ သစၥာကို အမည္ေပးရန္မရွိ၊ သစၥာသည္ ဗုဒၶဘာသာလည္းမဟုတ္၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာလည္း မဟုတ္၊ မူဆလင္ဘာသာလည္း မဟုတ္၊ သစၥာသည္ Philosophy-လည္းမဟုတ္၊ Psychology-လည္းမဟုတ္၊ ဘာသာေရးလည္းမဟုတ္။ သစၥာသည္ ထိုအမည္ နာမအားလံုးတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ၿပီးျဖစ္၏။
သစၥာကို မည္သည့္ဘာသာဝါဒတို႔ကမွ် ဆုတ္ကိုင္ ထားႏိုင္ျခင္းမရွိ၊ ဘာသာဝါဒစြဲတစ္ခုေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚ လာေသာ အမည္နာမတို႔သည္ သစၥာတရားကို ရွာေဖြျခင္းႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ သိျမင္ျခင္းတို႔၏ အတားအဆီး အေႏွာက္ အယွက္ မ်ားျဖစ္ၾကကုန္၏။ ထိုအမည္နာမအမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ လူသားတို႔၏စိတ္၌ အႏၱရာယ္မ်ားေသာ အပိတ္အပင္အ တားအဆီးတို႔ကို ျဖစ္ေစၾကကုန္၏။
ဤအမည္နာမတို႔ေၾကာင့္ လူသားအခ်င္းခ်င္း ဆက္ဆံေရး၌လည္းေကာင္း၊ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ၌လည္း ေကာင္း၊ အသိဥာဏ္ပညာေရးရာ၌လည္းေကာင္း အတား အဆီး အေႏွာက္အယွက္ ေျမာက္မ်ားစြာျဖစ္ရကုန္၏။ ဥပမာ- ကြ်ႏု္ပ္တို႔သည္ လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ျမင္၏။ထိုအခါ ကြ်ႏု္ပ္တို႔သည္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ေတြ႔ရေသာ ထိုလူကို လူသား တစ္ေယာက္ပါပဲဟူ၍ မ႐ႈၾကည့္ၾကပဲ ကြ်ႏု္ပ္တို႔သည္ ထိုလူ႔အ ေပၚ၌ Loving-အမည္နာမအမ်ိဳးမ်ိဳး ကပ္ၾကေလ၏။
ဥပမာ- လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔၏။ ဘာလူမ်ိဳးလဲ၊ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးလား၊ အေမရိကန္လူမ်ိဳးလား၊ အာရပ္လူမ်ိဳး လား၊ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးလား၊ ကုလားလူမ်ိဳးလား စသည္ျဖင့္ အမည္နာမ အမ်ိဳးမ်ိဳး တပ္ၾကေလကုန္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔စိတ္ထဲ၌ ထိုလူႏွင့္ပတ္သက္ သည့္ အမည္နာမအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မ်ားစြာ အေႏွာက္အ ယွက္ ျဖစ္ၾကကုန္၏။ အဂၤလိပ္ဆိုရင္ ဒို႔ကမႀကိဳက္ဘူး၊ အေမ ရိကန္လူမ်ိဳးမွ ႀကိဳက္သည္ စသည္ျဖင့္- ႀကိဳက္/မႀကိဳက္ႏွစ္ မ်ိဳးျဖစ္ရျခင္းသည္ လူဆိုသည့္အေပၚ၌ အဂၤလိပ္-အေမရိ ကန္ဟူေသာ အမည္တပ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔သည္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ေပးထားေသာ ထိုအမည္နာမအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ရသည့္ အတားအဆီး အေႏွာက္အယွက္ ပဋိပကၡအေပါင္းတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ အားထုတ္ႏိုင္ၾကပါသည္။
လူသားတို႔သည္ အမည္နာမ ခြဲျခားမႈမရွိသည့္ သေဘာကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကသည္။ လူသားတို႔သည္ လူသားတို႔၏ အရည္အခ်င္း , ဂုဏ္သိကၡာ , အက်င့္သီလ , အသိပညာ စိတ္ဓာတ္အားျဖင့္တန္းတူညီမွ် ျဖစ္သည့္ သေဘာကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကသည္။
လူမ်ိဳးႏွင့္ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ ေနထိုင္သည့္ေရ ေျမ မည္သို႔ပင္ အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေအာက္ ေရာက္ေနၾကေသာ္ လည္း တိုင္းျပည္အသီးသီးရွိ လူမ်ိဳးအသီးသီး၏ႏွလံုးသားဝယ္ ကိန္းေအာင္းေနသည့္ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း ညႇင္းဆဲျခင္း သည္းခံျခင္း အစရွိေသာ စိတ္တို႔၏သေဘာမွာ တူညီေသာ သေဘာလကၡဏာ ရွိၾကကုန္၏။
အဖ်ားျဖတ္ေဆးတစ္လက္ကို ေဖာ္စပ္ပံုတူညီပါ လွ်က္ အေမရိကန္မွာလုပ္သည္ဆိုလွ်င္ လူတကာအထင္ႀကီး ၾကေသာ္ လည္း ထိုေဖာ္စပ္ပံုအတိုင္းပင္ ျမန္မာျပည္ မွာလုပ္သည္-ဟုတံဆိပ္ကပ္လွ်င္အထင္မေသးသင့္။ အမွတ္တံဆိပ္ ကြာေပမယ့္ ေဖာ္စပ္ပံုတူညီေသာေၾကာင့္ စြမ္း ရည္သတၲိတို႔လည္း တူညီၾကကုန္၏။ အဖ်ားေပ်ာက္သည္မွာ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။
သို႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ-ဒါန သီလ ဘာဝ နာ၊ ခရစ္ယာန္-ဒါန သီလ ဘာဝနာ၊ အစၥလာမ္- ဒါန သီလ ဘာဝနာ စသည္စသည္ျဖင့္ သူေတာ္ေကာင္းအက်င့္တို႔ အေပၚ၌ အမည္နာမမ်ိဳးစံုတို႔ ကပ္ေရာက္သြားလွ်င္ အတြင္းရွိ အစြမ္းသတၲိကို ေမ့ေလ်ာ့ကာ အေပၚယံအမည္၌ ျငင္းခံုေန ၾကမည္သာျဖစ္ကုန္၏။

သို႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ သစၥာတရား၌ ဘာသာေရး အမည္ဆိုင္းဘုတ္ မလို၊ ဓမၼ၌လည္း ဘာသာေရးဆိုင္း ဘုတ္ ထိုးရန္မလို။သီလ သမာဓိ ပညာတို႔သည္ စံနစ္တက် ေဖာ္စပ္ထားေသာ ေဆးသမားႀကီး၏ ေဆးစြမ္းေကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ထိုေဆး စြမ္းေကာင္းတစ္လက္ကို အေပၚမွာ တပ္ထားေသာ အမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေရာဂါသည္အ ေပါင္းတို႔ မျငင္းခံုသင့္။ ေရွာင္လႊဲ မသြားသင့္။ နာမပညတ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္၍ ဓမၼေဆးကို ေသာက္ရန္သာျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဓမၼသည္ Religion-လည္းမဟုတ္၊ Philosophy- လည္းမဟုတ္။ သူ႔ကိုတပ္ရန္ မည့္သည့္အမည္ နာမည္မွ် မလို၊ လူသားထုတစ္ရပ္လံုး စြဲကပ္သည့္ ကိေလသာ ေရာဂါဆိုးႀကီးကို ေျဖေဖ်ာက္ေပးမည့္ ေဆးစြမ္းေကာင္း တစ္ လက္သာျဖစ္၏။
ဓမၼေဆးကို ဗုဒၶက ေဖာ္စပ္ေပးျခင္းေၾကာင့္ ဗုဒၶ၏တပည့္သာဝကတို႔သည္သာ ပိုင္ဆိုင္ၾကသည္မဟုတ္၊ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း အစရွိေသာ နာတာရွည္ေရာဂါဆိုးႀကီး စြဲကပ္ေနၾကသည့္ လူသားတိုင္းက ပိုင္ဆိုင္ၾကသည္သာျဖစ္ ၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ဓမၼသည္ သစၥာ၊ သစၥာသည္ Religion-မဟုတ္၊ သစၥာသည္ ေနရာတိုင္း လူသားတိုင္းမွာရွိသည္။ လူသားတိုင္း သည္ သစၥာကို သိျမင္ပိုင္ခြင့္ရွိသည္။
သစၥာတရားကိုရွာေဖြစဥ္ ရွာေဖြသူထံသို႔ ရေရာက္ လာေသာ အေတြးအႀကံမွန္သမွ် တို႔သည္ အမည္နာမႏွင့္ ႐ုပ္ျဒဗ္တို႔ မဟုတ္ၾကေလကုန္။ တကယ္စင္စစ္ေတာ့ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ အသိဥာဏ္တို႔သာျဖစ္ကုန္၏။
စိတ္ဓာတ္ အေတြးအႀကံ အသိဥာဏ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုး တက္ျခင္းႏွင့္ ထို၏အေၾကာင္းရင္းသည္ ပညာသာ ပဓာန ျဖစ္၏။ တကယ္ စင္စစ္ သစၥာကိုသိနားလည္ဖို႔ရန္အလို႔ငွါ ထိုသစၥာကို ဘယ္သူသင္ျပသည္၊ ဘယ္လူမ်ိဳးေဟာၾကားသည္၊ ဘယ္တိုင္းျပည္ကလာသည္- စသည့္အခ်က္တို႔ကို သိရန္မ လို၊ သစၥာ၌ တိုင္းျပည္ လူမ်ိဳး ပံုသ႑ာန္ အရြယ္အစား အေရာင္အေသြးမရွိ။သစၥာတရားသည္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အ တားအဆီး အေႏွာင္အဖြဲ႔တို႔မွ လြတ္ေျမာက္ၿပီးျဖစ္၏။

ဤဘေလာ့ဂ္ ေရးသားသူသည္

ဤဘေလာ့ဂ္ ေရးသားသူသည္
စာေရးသူ သီတဂူစတား၏ဘ၀ကို အမရပူရျမိဳ႕ မဟာဂႏၶာရုံေက်ာင္းတုိက္မွ အေျခခံက်က် စနစ္တက် တည္ေဆာက္ေပးခဲ့သည္၊ ထုိ႔ေနာက္ သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္မွ ထုိရရွိလာေသာ ဘ၀ကို အသုံးခ် ဘ၀ေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးေပးခဲ့သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤဘေလာ့ဂ္သည္ ဘ၀ႏွစ္ခုကို ေပါင္းစပ္ထားျခင္းျဖစ္သလုိ သီတဂူစတား၏ ဘ၀ႏွစ္ခုကို ထင္ဟပ္ေစပါသည္။

သီတဂူစတား သုိ႔ဆက္သြယ္ရန္---

အရွင္ေကာ၀ိဒသိရီ (သီတဂူစတား) Kovida
Sitagu International Buddhist Academy (YGN)
Dagon (North), Yangon, Myanmar
Phone: 09-7956-30013/09-250 790 483

အီေမးလ္= sitagustar.0073@gmail.com ၊ sitagustar2010@gmail.com

2009 ခုႏွစ္ အတြက္ အကယ္ဒမီဆု

rel.gif အေကာင္းဆံုး သာသနာေတာ္အက်ိဳးျပဳ စာေပဘေလာ့ဂ္ဆု အတြက္ သီတဂူစတားေက်းဇူးစကား အနည္းငယ္မွ် ေျပာပါရေစ။ ႏွမ္းတစ္လုံးတည္းႏွင့္ ဆီမျဖစ္သလုိ သီတဂူစတား တစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္ဆုရဘုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ စည္းလုံးမႈရဲ့ အင္းအားတစ္ခုတည္းႏွင့္ ရရွိလာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သီတဂူစတားကုိ အားေပးၾကတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္၊ သီတဂူစတားအား ဘေလာ့ဂ္ပညာေတြ နဲနဲခ်င္း သင္ေပးေနတဲ့ ညခင္းရဲ့လမင္း သီတဂူစတားရဲ့ ဒိုမိန္းေခါင္းစဥ္ photo ပညာျဖင့္ ပူေဇာ္ေပးေသာ ေမေမ့လျပည့္၀န္းေလး ႏွင့္ ဆုမ်ားခ်ီးျမင့္ေသာ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ပရပ္စ္ ႏွင့္ ျမန္မာျပည္က စာဖတ္ပရိသတ္ ၀င္ၾကည့္ႏုိင္ရန္ net လွဴေပးေသာ အေမရိကမွ ဦးကိုကိုႏွင့္ ကုိခြန္သီရိ တုိ႔ရဲ့ ေစတာနာေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ အားလုံးကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

သီတဂူ ကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္ ဆက္သြယ္ရန္--

သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသုိလ္ (ရန္ကုန္)
အမွတ္-၁၀၊ ပါရမီလမ္းႏွင့္ ပင္လုံလမ္းဒါင့္၊ ေဘလီတံတားထိပ္၊ ဒဂုျံမိဳ႕သစ္ေျမာက္ပုိင္း၊
ဖုန္း-၀၁-၅၈၁ ၉၉၉/ ၅၈၁ ၈၈၈/ ၅၈၁ ၇၇၇
အီးေမးလ္=thesitagu@gmail.com

သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသုိလ္ (စစ္ကိုင္း)
စစ္ကိုင္းေတာင္၊ စစ္ကိုင္းျမိဳ႕
ဖုန္း-၀၇၂-၂၂၂၆၀။ ၂၁၆၁၁
အီးေမးလ္=thesitagu@gmail.com

ဘ၀ရဲ့အနိမ့္အျမင့္

ဘ၀ရဲ့အနိမ့္အျမင့္
ကိုယ့္ဘ၀ရဲ့ အနိမ့္ အျမင့္၊ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ့က်ရႈံးမႈႏွင့္ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ကိုယ့္ရဲ့ အလုပ္ ကိုယ့္ရဲ့ အေျပာ ကိုယ့္ရဲ့ အေတြးကပဲ ဆုံးျဖတ္ေပးသြားတာပါ။

မေမ့သင့္ရာ


“လူေတြက ေသျခင္းတရားကို ေမ့ေနတတ္ၾကပါတယ္၊ ေသရမွာကို ေမ့ေနတတ္ၾကလုိ႕ပဲ အတၱေတြ မာနေတြ ဖုံးလႊမ္းျပီး တကုိယ္ေကာင္းဆန္ စိတ္ေတြ ေမြးဖြားတတ္ၾကပါတယ္၊ ထုိအခါ လူ႔ပတ္၀န္က်င္နဲ႔ အဆင္မေျပမႈေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေသျခင္းတရားကို အမွတ္ရေစျခင္းသည္လည္း လူ႕ပတ္၀န္က်င္အတြက္ အေကာင္းတကာထဲက အေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္တယ္ဆုိတာပါပဲ။”
သီတဂူစတား
၂၈-၅-၂၀၁၂

သတင္စကား

သတင္စကား
သီတဂူစတားသည္ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီး၏ စီမံမႈျဖင့္ သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသုိလ္၊ ရန္ကုန္တြင္ ကထိက၊ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးတာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္လွ်က္ရွိသည္။

ကိုယ္ေရးတဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္

ကိုယ္ေရးတဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္
သီတဂူစတားသည္ စာေရးဆရာမဟုတ္ပါ သို႔ေသာ္လည္း စာေရးခ်င္ပါသည္၊ သီတဂူစတားဆုိက္ကိုလည္း ကိုယ္ပုိင္မွတ္စုသေဘာအေနနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္။ ၾကီးက်ယ္တဲ့ဆုိက္ မဟုတ္၍ ၾကီးက်ယ္ေသာ စာမ်ားကား မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း တုိလီတိုထြာ ျဗဳတ္စျဗင္ေနာင္ေလးေတြ မွတ္စုအျဖစ္ ေရးျပီး တင္ေနသူပါ။ ဒါေလးေတြက ကြ်ႏု္ပ္ရဲ့ မေျပာပါးေလာက္တဲ့ ရွိစုမဲ့စုေလးေတြ အကုန္သုံး ထုတ္ျပထားတဲ့ အမည္ေလးေတြေပါ့။ သီတဂူစတား (စာေရးသူ) အသက္ ၁၄ ႏွစ္ေလာက္ကထဲက အမရပူရဲျမိဳ႕ မဟာဂႏၶာရုံေက်ာင္းတိုက္ ဘ၀ကိုျမဳတ္ႏွံခဲ့ပါတယ္။ ထုိစာသင္တုိက္မွာဘဲ ရဟန္းေတာ္မ်ားရသင့္ရထုိက္တဲ့ အနည္းငယ္ေသာ ဘြဲ႕ေတြလဲရခ့ဲပါတယ္၊ သာသနဓဇဓမၼာစရိယ (၁၉၉၉)၊ မဟာဂႏၶာရာမိကဓမၼာစရိယ (၁၉၉၆)၊ ၀ိနယနိကာယ၀ိဒူ (၁၉၉၄)၊ အဂၤုတၱရနိကာယ၀ိဒူ (၁၉၉၈)ဘဲြ႕မ်ားမျဖစ္စေလာက္ ရခဲ့တယ္၊ ဒုတိယပုိင္းဘ၀တစ္စိတ္ကိုေတာ့ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ကစျပီး သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္မွာ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံခဲ့ပါတယ္။ ထုိ တကၠသိုလ္ၾကီးမွပင္၂၀၀၁ ခုႏွစ္ွ English Diploma (2003)၊ Japanese Level 4 & 3 (2004/5)၊ ႏွင့္ ၂၀၀၇ ခု B.A (Buddhism) ဘဲြ႕ရခဲ့တယ္။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ပူေနးျမိဳ႕၊ ပူေနးတကၠသိုလ္မွာ (Philosophy)ဒႆနိကေဗဒႏွင့္ M.A ရရွိျပီး ယခုအခါ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီး၏ အေထာက္အပံ့ျဖင္ပင္ ေစာမယေကာလိပ္ ဘုံေဘျမိဳ႕၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ Ph.D အတြက္ စာတမ္းေရးျပီး က်မ္းတင္ျပီးျဖစ္ပါသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသုိလ္ တြင္ ကထိကတာ၀န္ ယူလွ်က္ရွိသည္။

ဖိတ္ေခၚပါသည္

ဖိတ္ေခၚပါသည္
ေဆာင္းပါးႏွင့္ဓာတ္ပုံမ်ား The word is an invaluable like a jewel if it gives the knowledge or is able to make a person's situation change ( that is from a lower state to a higher state) with a word. In this day, there are a large number of persons who are searching for and giving it so that you are also one of them. Are you who searching for it or giving it? If you all my dhamma friends have a wish to give the profits to the people like knowledge, send it with or without photos as well as amazing photos to this very mail(sitagustar.0073@gmail.com). ကိုယ့္ရဲ့စကားတစ္ခြန္းဟာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အေျပာင္းလြဲေလးတစ္ခု (အေျပာင္းအလဲဆုိသည္မွာ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္း) ေပးႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အဲဒီစကားဟာ အဖုိးမျဖက္ႏုိင္တဲ့ ရတနာပါ။ ယေန႕ ေခတ္မီးတုိးတက္ေနတဲ့ႏုိင္ငံတုိင္းမွာ လူငယ္ေရာ လူၾကီးပါ အြန္လုိင္းကေနဘဲ ရတနာေတြရွာေနၾကပါတယ္ ရတနာေတြ ေပးေနၾကပါတယ္၊ မွ်ေ၀ဘို႕လည္းေမ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ ထူးစမ္ေထြလာဓာတ္ပုံမ်ား၊ သတင္းထူးမ်ား၊ အက်ိဳးျပဳေဆာင္းပါးမ်ား ေပးပုိ႕ ႏုိင္ပါျပီ။

လာေရာက္ ေလ့လာ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား

Popular Posts

Vistors (1-1-2012)

 
Lasantha - Premium Blogger Themes | Best WordPress Themes